مدلیابی سرزندگیتحصیلی براساس درگیری تحصیلی با نقش میانجیخودکارآمدی تحصیلی در دانشآموزان تیزهوش مدارس استعدادهای درخشان.
نویسندگان
1 استادیار ، گروه روانشناسی تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری ، گروه روانشناسی کودکان استثنایی، واحد تهران مرکزی ، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 استادیار ، گروه روانشناسی کودکان استثنایی ، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
4 دانشیار، گروه روانشناسی بالینی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22034/naes.2024.461470.1431چکیده
زمینه و هدف: هدف این پژوهش مدلیابی سرزندگی تحصیلی براساس درگیری تحصیلی با میانجی خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان تیزهوش مدارس استعدادهای درخشان بود. روش پژوهش: روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی با تکیه بر معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشآموزان تیزهوش دوره متوسطه اول (پایه هفتم و هشتم) مشغول به تحصیل در مدارس استعدادهای درخشان (سمپاد) شهر اصفهان در نیمه دوم سال تحصیلی 1402- 1401 بود. نمونه به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و در نهایت 340 نفراز دانشآموزان به عنوان نمونه به پرسشنامه های سرزندگی تحصیلی حسین چاری و دهقانیزاده (1391)، درگیریتحصیلی ریو (2013) و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی مورگان – جینکز (1999) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از تحلیل معادلات ساختاری در نرم افزار ایموس23 تحلیل شدند. یافته ها: براساس نتایج این پژوهش، مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار بود. نتایج نشان داد که درگیری تحصیلی هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیرمستقیم از طریق خودکارآمدی تحصیلی بر سرزندگیتحصیلی اثر معناداری دارد (05/0>P). و این نقش با میانجیگری خودکارآمدی تحصیلی برجسته تر نیز میشود. نتیجه گیری: با توجه به ارتباط مثبت و معنادار درگیری تحصیلی با سرزندگی تحصیلی و تأیید نقش میانجی خود کارآمدی تحصیلی، در این زمینه پیشنهاد میشود. به منظور افزایش سرزندگی تحصیلی دردانشآموزان تیزهوش ضمن توجه به افزایش درگیری تحصیلی بر افزایش خودکارآمدی تحصیلی نیز در این گروه تمرکز شود. در این زمینه توانمندسازی دانش آموزان و همچنین جلسات آموزشی فوق برنامه با تمرکز بر متغیرهای فوق الذکر اهمیت دارد.