تحول وجودی انسان در عهد جدید
نویسندگان
1 استادیار پژوهشکده حکمت و فلسفه ایران
doi
10.22099/jrt.2014.2479چکیده
از موضوعات مهم در ادیان توحیدی، سلوک و تحول معنوی انسان است. این تحول را در مسیحیت میتوان با رویکردهای متفاوت عرفانی، کلامی و کتاب مقدسی مورد توجه قرار داد. از سوی دیگر، این سلوک معنوی را میتوان از ابعاد گوناگون، نظیر جایگاه آن در دین، تأثیر آن در زندگی دنیوی و اخروی، راههای تقرب و سلوک به خدا و ... مورد بررسی قرار داد. اما یکی از پرسشهای مطرح در اینجا این است که خود این سلوک به چه معنا و از چه سنخی است. سخن در این است که چه رخ میدهد که سالک الی الله به کمال دست مییابد؛ آیا تحولی حقیقی در او رخ داده است یا تشریفاً او را کامل و مقرب خدا میخوانند؟ در مسیحیت و مشخصاً عهد جدید، این سلوک عرفانی و کمالی، تحولی وجودی، حقیقی، تشکیکی و در عین حال بیشتر اعطایی است و با واژگانی نظیر تقدیس، اتحاد با خدا و مسیح و نورانی شدن بیان میشود؛ که شاکلهی این نوشتار را شامل است.