تأثیر محدودیت مالی بر رابطه بین وجه نقد مازاد با نقدشوندگی و استمرار معاملات سهام
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه حسابداری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.
2 استاد گروه حسابداری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.
3 استادیار گروه حسابداری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
doi
10.22059/acctgrev.2021.309218.1008425چکیده
هدف: معمولاً سرمایهگذاران ریسکگریزند و نقدشوندگی سهام روی تصمیمهایی که برای سرمایهگذاری میگیرند، تأثیر میگذارد، از این رو، نقدشوندگی سهام برای سرمایهگذاران اهمیت شایان توجهی دارد. با توجه به دو فرضیه سنگربندی مدیریت و فرصتهای سرمایهگذاری، تعیین نوع اثر وجه نقد مازاد بر استمرار معاملات و نقدشوندگی سهام، به لحاظ نظری مبهم است. برای رفع این ابهام، لازم است که بهصورت تجربی این روابط آزمون شود. در این راستا، هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر وجه نقد مازاد بر نقدشوندگی و استمرار معاملات سهام و همچنین، بررسی تأثیر محدودیت مالی بر این رابطه، در بین شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در بازه زمانی 1389 تا 1398 است. روش: جامعه آماری این پژوهش، شرکتهای پذیرفتهشده در بورس اوراق بهادار تهران بود که با استفاده از روش حذف سامانمند، 147 شرکت برای آزمون انتخاب شد. برای آزمون فرضیهها، از روش رگرسیون چندگانه و دادههای ترکیبی استفاده شد. یافتهها: یافتههای پژوهش، تأثیر منفی وجه نقد مازاد بر نقدشوندگی سهام و استمرار معاملات سهام را تأیید کرد. سایر یافتههای پژوهش نشان داد که محدودیت مالی، رابطه بین وجه نقد مازاد با نقدشوندگی سهام و استمرار معامله را تضعیف میکند. نتیجهگیری: وجه نقد مازاد، به افزایش مسئله نمایندگی و کاهش نقدشوندگی و استمرار معاملات منجر میشود. این نتیجه در شرکتهایی که محدودیت مالی دارند، ضعیفتر است؛ زیرا این شرکتها میتوانند از طریق وجه نقد مازاد، از فرصتهای سرمایهگذاران پیش رو بهره بیشتری ببرند و بدین ترتیب، نظر سرمایهگذاران را به خود جلب کنند. به بیان دیگر، وجود محدودیتهای مالی، به غالبشدن فرضیه فرصتهای سرمایهگذاری در مقابل فرضیه سنگربندی مدیریت منجر میشود.