بکارگیری پیوندهای خالص در تبیین جایگاه بانک در اقتصاد ایران

نویسندگان

1 دانشگاه علوم پزشکی ایلام

2 دانشگاه علوم پزشکی تهران

doi
10.22054/ijer.2017.7512
چکیده

محدودیت منابع تولیدی نظیر نیروی کار، سرمایه، انرژی، آب و دیگر منابع تولیدی در کشورهای درحال توسعه سبب شده است تا براساس نظریه رشد نامتوازن، استفاده از آن‌ها در بخش‏های تولیدی با توجه به اولویت این بخش‏ها صورت پذیرد.  این تحقیق در پی تعیین  جایگاه بخش بانک در اقتصاد ایران و تأثیر آن بر دیگر بخش ‌ های اقتصادی کشور است. برای تعیین میزان اثرگذاری این بخش بر تولیدات دیگر بخش ‌ های اقتصادی و مقایسه آن با سایر بخش ‌ ها، از پیوندهای پیشین کل (خالص و ناخالص) استفاده می‌گردد. میزان تحرک ‌ آفرینی توسعه ‌ ی فعالیت ‌ های بانک در بخش ‌ های مختلف اقتصادی با استفاده از شاخص ارتباط پسین کل (خالص و ناخالص) اندازه ‌ گیری می ‌ شود. منابع آماری تحقیق از جدول داده-ستانده سال 1390 مرکز پژوهش ‌ های مجلس که آخرین جدول به ‌ هنگام شده رسمی کشور است تأمین می‌گردد. موقعیت این بخش، هم به‌لحاظ تحریک ‌ پذیری و هم تحرک ‌ آفرینی در بخش ‌ های تولیدی، از متوسط بخش ‌ های اقتصادی پایین‏تر است. شاخص ارتباطی جزیی پیشین بخش بانک ‏نشان می ‌ دهد 93/67 درصد از خدمات بانک به‌عنوان کالاهای واسطه در اقتصاد مصرف می ‌ شود. به این ترتیب، بخش بانک جزء بخش ‌ هایی است که بیشتر در خدمت بخش ‌ های تولیدی قرار دارد و از این نظر در بین بخش ‌ های خدماتی اقتصاد کشور، رتبه نخست را دارد. بخش‏های ساخت مواد شیمیایی، ساختمان و بانک به‌ترتیب بیشترین استفاده ‌ کنندگان خدمات بانکی به‏شمار می‏روند. در مقابل بخش‏های ساخت مواد شیمیایی، بانک و آب، برق و گاز هم به‌ترتیب بیشترین تأمین ‌ کنندگان نیازهای بخش بانک به‌حساب می‏آیند.