بکارگیری پیوندهای خالص در تبیین جایگاه بانک در اقتصاد ایران
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی ایلام
2 دانشگاه علوم پزشکی تهران
doi
10.22054/ijer.2017.7512چکیده
محدودیت منابع تولیدی نظیر نیروی کار، سرمایه، انرژی، آب و دیگر منابع تولیدی در کشورهای درحال توسعه سبب شده است تا براساس نظریه رشد نامتوازن، استفاده از آنها در بخشهای تولیدی با توجه به اولویت این بخشها صورت پذیرد. این تحقیق در پی تعیین جایگاه بخش بانک در اقتصاد ایران و تأثیر آن بر دیگر بخش های اقتصادی کشور است. برای تعیین میزان اثرگذاری این بخش بر تولیدات دیگر بخش های اقتصادی و مقایسه آن با سایر بخش ها، از پیوندهای پیشین کل (خالص و ناخالص) استفاده میگردد. میزان تحرک آفرینی توسعه ی فعالیت های بانک در بخش های مختلف اقتصادی با استفاده از شاخص ارتباط پسین کل (خالص و ناخالص) اندازه گیری می شود. منابع آماری تحقیق از جدول داده-ستانده سال 1390 مرکز پژوهش های مجلس که آخرین جدول به هنگام شده رسمی کشور است تأمین میگردد. موقعیت این بخش، هم بهلحاظ تحریک پذیری و هم تحرک آفرینی در بخش های تولیدی، از متوسط بخش های اقتصادی پایینتر است. شاخص ارتباطی جزیی پیشین بخش بانک نشان می دهد 93/67 درصد از خدمات بانک بهعنوان کالاهای واسطه در اقتصاد مصرف می شود. به این ترتیب، بخش بانک جزء بخش هایی است که بیشتر در خدمت بخش های تولیدی قرار دارد و از این نظر در بین بخش های خدماتی اقتصاد کشور، رتبه نخست را دارد. بخشهای ساخت مواد شیمیایی، ساختمان و بانک بهترتیب بیشترین استفاده کنندگان خدمات بانکی بهشمار میروند. در مقابل بخشهای ساخت مواد شیمیایی، بانک و آب، برق و گاز هم بهترتیب بیشترین تأمین کنندگان نیازهای بخش بانک بهحساب میآیند.