بررسی تأثیر افشای اطلاعات بر صرف ریسک سهام با توجه به سطح نرخ رشد شرکت
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه حسابداری، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
2 دانشیار، گروه حسابداری، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
3 استادیار گروه مدیریت دانشکده علوم اداری و اقتصاد دانشگاه اصفهان اصفهان ایران
doi
10.22059/acctgrev.2020.307232.1008409چکیده
هدف: نتایج پژوهشهای تجربی در بررسی رابطه بین افشای اطلاعات و صرف ریسک سهام تا حدی متناقض بوده است. در پژوهش حاضر، تأثیر سطح نرخ رشد شرکت بر رابطه بین افشای اختیاری و اجباری اطلاعات و صرف ریسک سهام با هدف توضیح تناقض ذکرشده آزمون شده است. روش: بهمنظور اندازهگیری متغیر افشای اختیاری اطلاعات از سه معیار بهموقعبودن، دقت و تورش پیشبینی سودهای میاندورهای و سالانه شرکت، استفاده شده است. افشای اجباری نیز با استفاده از دستورالعمل اجرایی افشای اطلاعات سازمان بورس اوراق بهادار تهران اندازهگیری شده است. برای آزمون فرضیهها از اطلاعات 130 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران، بین سالهای 1389 تا 1397و مدل رگرسیون چندگانه استفاده شده است. یافتهها: بر اساس یافتههای پژوهش، رشد شرکت بهعنوان متغیر تعدیلگر، بر رابطه بین بهموقعبودن پیشبینی سودهای میاندورهای با صرف ریسک ضمنی و بین تورش پیشبینی سودهای میاندورهای و سالانه با صرف ریسک ضمنی، مؤثر است. همچنین، میتواند بر رابطه بین دو معیار تورش و پیشبینی سودهای میاندورهای و سالانه با معیار صرف ریسک مبتنی بر ویژگیهای شرکت در قالب دورههای زمانی تفکیکشده رونق و رکود بازار سرمایه نیز مؤثر باشد. علاوه بر این، نتایج پژوهش، حاکی از تأثیر عامل رشد شرکت بر رابطه بین افشای اجباری و صرف ریسک مبتنی بر ویژگیها است. نتیجهگیری: رشد شرکت بهعنوان متغیری تعدیلگر، بر رابطه بین معیارهای افشای اختیاری و اجباری اطلاعات و معیارهای صرف ریسک مؤثر است و میتواند نتایج متناقض پژوهشهای این حوزه از بورس اوراق بهادار تهران را توضیح دهد. البته توانایی توضیحدهندگی، در دورههای زمانی رونق و رکود بازار، متفاوت خواهد بود.