نقش میانجی کیفیت گزاشگری مالی در رابطه بین قابلیت مقایسه صورتهای مالی و نگهداشت وجه نقد
نویسندگان
1 استادیار، گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران.
2 استادیار، گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران.
3 کارشناس ارشد، گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران.
doi
10.22059/acctgrev.2020.280295.1008169چکیده
هدف: هدف این پژوهش، بررسی ارتباط قابلیت مقایسه صورتهای مالی و نگهداشت وجه نقد و نقش میانجی کیفیت گزاشگری مالی، بر رابطه قابلیت مقایسه صورتهای مالی و نگهداشت وجه نقد در شرکتهای پذیرفتهشده در بورس اوراق بهادار تهران است. روش: با استفاده از دادههای 110 شرکت پذیرفتهشده در بورس اوراق بهادار تهران، در دوره زمانی 1390 تا 1395، آزمون فرضیهها با استفاده از مدلهای رگرسیون چندگانه و آزمون سوبل صورت گرفته است. یافتهها: افزایش قابلیت مقایسه صورتهای مالی بهطور چشمگیری نگهداشت وجه نقد شرکتها را کاهش میدهد. از سوی دیگر، کیفیت گزاشگری مالی (با دو شاخص اقلام تعهدی اختیاری و کیفیت افشا) میانجی رابطه بین قابلیت مقایسه صورتهای مالی و نگهداشت وجه نقد نیست. نتایج به سنجههای جایگزین قابلیت مقایسه صورتهای مالی و نگهداشت وجه نقد حساس نیستند و این نتایج با مقیاسهای جایگزین نیز تأیید میشوند. افزون بر این، نتایج آزمونهای اضافه نشان داد که اعتبار تجاری در رابطه بین قابلیت مقایسه صورتهای مالی و نگهداشت وجه نقد، نقش میانجی ایفا نمیکند. نتیجهگیری: سرمایهگذاران و اعتباردهندگان در تصمیمگیریهای اقتصادی خود بر صورتهای مالی شرکتها اتکا میکنند، بنابراین شایسته است نهادهای استانداردگذار و ناظر و همچنین ارکان راهبری شرکتها، اهمیت ویژهای برای قابلیت مقایسه اطلاعات مالی قائل شوند. بهدلیل مشکلات نمایندگی و همچنین عدم تقارن اطلاعاتی اندک، بهعلت تمرکز مالکیت بسیار در اکثر شرکتهای پذیرفتهشده در بورس اوراق بهادار تهران و همچنین سهولت دسترسی به تأمین مالی از طریق بانکها برای شرکتها، کیفیت گزارشگری مالی بالا تأثیری بر عدم تقارن اطلاعاتی و سیستم تأمین مالی شرکتها نداشته و در رابطه بین قابلیت مقایسه و نگهداشت وجه نقد، نقش میانجی ندارد.
