معناشناسی، هستیشناسی و خاستگاه کثرت تحلیلی در حکمت متعالیه
نویسندگان
1 استادیار گروه الهیات دانشگاه یاسوج
doi
چکیده
جستار حاضر، بنیانی از سامانة معرفتی حکمت متعالیه را در حوزة هستیشناختی آشکار میسازد: «کثرت تحلیلی». کثرت تحلیلی، از جایگاه حیاتی در حکمت صدرایی برخوردار است، بهگونهای که مباحثی چون رابطة وجود و ماهیت، ماده و صورت، جنس و فصل، جوهر و عرض و ... متأثر از آن است. مسألۀ اصلی این جستار تحلیل معنایی کثرت تحلیلی و تعیین جایگاه معرفتی و هستیشناختی آن است. کثرت تحلیلی از نگاه صدرا کثرت برآمده از معانی و مفاهیم متعددی است که عقل با تحلیل عقلانی از وجود واحد درمییابد. تصریحات صدرا بر نفسالامری بودن کثرت تحلیلی حکایت دارد. از مبانی پیدایش و توسعة این کثرت میتوان به مسألة اتحادی وجودی و امکان تحقق موجودات کثیر به وجود واحد اشاره داشت.