واسنجی تاثیر حکمروایی خوب شهری بر بازآفرینی بافت فرسوده در مناطق شهری (مطالعه موردی: شهررضا)
نویسندگان
1 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران
2 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران
3 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران
doi
10.22034/jgeoq.2023.306552.3321چکیده
بافت فرسوده شهری از نقاط مسئلهدار شهری شناخته میشود، حل این چالش نیازمند الگوی جدیدی است که بتوان از همه ظرفیتهای حامعه با تاکید بر توانمندیهای آنها و نقش مستقیم و فعال آنها در فرایند توسعه پایدار با همکاری بخشهای دولتی، خصوصی و مدنی استفاده کند. یکی از شیوههای کارآمد مدیریت در شهرهای امروزه، حکمروایی خوب شهری میباشد، حکمروایی شهری بر اساس، کنش متقابل میان سازمانها و نهادهای رسمی اداره یک شهر از یک طرف و سازمانهای غیر دولتی و تشکلهای جامعه مدنی از طرف دیگر شکل می گیرد. در این راستا هدف پژوهش حاضر واسنجی تاثیر حکمروایی خوب شهری بر بازآفرینی بافت فرسوده در مناطق شهر رضا میباشد. پژوهش حاضر، از نظر هدف، جزء پژوهشهای کاربردی است و دارای ماهیتی توصیفی- تحلیلی و از نظر روش، در گروه پژوهشهای کمی قرار میگیرد. جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات نیز از نرم افزار SPSS (آزمون های تی و کندال) استفاده شد. نتایج آزمون تی نشان داد میانگین اکثر شاخصهای حکمروایی خوب شهری پایین-تر از سطح متوسط طیف لیکرت (عدد 3) است، لذا میتوان گفت، شهر شهرضا از لحاظ شاخصهای حکمروایی خوب شهری در سطح نامطلوب قرار دارد. همچنین نتایج آزمون کندال نشان داد بین شاخصهای بازآفرینی بافت فرسوده و حکمروایی خوب شهری در شهررضا ارتباط معناداری وجود دارد.