بررسی دیدگاه ویلیام رو در باب حجیت معرفت شناختی تجربه ی دینی
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه تهران
doi
10.22099/jrt.2013.1167چکیده
برهان تجربهی دینی از براهین مهم اثبات وجود خداوند است. ریچارد سوینبرن، فیلسوف و متأله معاصر، و به تبع او برخی فیلسوفان دیگر، حجیت معرفتشناختی تجربهی دینی را مبتنی بر دو اصل میدانند: اصل گواهی و اصل سادهباوری. از این دو، اصل سادهباوری محل مناقشهی برخی معرفتشناسان از جمله «ویلیام رو» است. ویلیام رو معتقد است که در ادراک حسی، به دلیل وجود روشهای بازرسی، تجارب مطابق با واقع از غیر آن (وهمی و خطایی)، تشخیصپذیر است. از این رو، اصل سادهباوری را میتوان در این نوع ادراک به کار گرفت، در صورتی که در تجربهی دینی، به دلیل فقدان روشهای بازرسی، امکان تشخیص تجارب واقعی از غیر آن نیست، بنابراین نمیتوان از این اصل در تجربهی دینی بهره برد. ناتوانی در بهکارگیری این اصل در تجربهی دینی، به منزلهی مخدوش بودن برهان تجربهی دینی از منظر ویلیام رو است. در این مقاله، ضمن ارائهی صورتبندیای از اصل سادهباوری، برهان تجربهی دینی و نقد ویلیام رو، نشان میدهیم که در تجربهی دینی نیز مانند ادراک حسی، روشهای بازرسی وجود دارد و از این رو میتوان اصل سادهباوری را در تجربهی دینی نیز به کار گرفت و بدین ترتیب، برهان تجربهی دینی، برهانی دفاعکردنی برای اثبات وجود خداوند است.