تحلیل خوانش تصویری مولوی و سهروردی از مفهوم اسارت پرندۀ روح (داستانهای پرندگان در مثنوی و رسالههای تمثیلی)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامهطباطبایی
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامهطباطبایی؛
doi
10.22059/jrm.2020.305214.630082چکیده
در عرفان و فلسفه گزارۀ هبوط روح همواره در تصویر پرنده نمود یافته است. مولانا و سهروردی از این تمثیل، بارها برای بیان مقاصد خویش بهره بردند. این جستار با بررسی داستانِ پرندگان در مثنوی و رسالههای تمثیلی سهروردی چون عقل سرخ، صفیر سیمرغ، آواز پرجبرئیل، لغت موران و قصۀ غربت غربی نشان میدهد که دو عامل اسباب تمایز این تصاویر تمثیلی را رقم میزند؛ ابتدا حالات و موقعیتهای گوناگون شناسا است؛ اینکه ادراک شناسا از یک پدیدار به واسطۀ شرایط خاصی که در آن قرار میگیرد، متفاوت خواهد بود؛ بنابراین، رمزهایی که در داستانهای رمزی ممثل میشوند، به فراخور مراتب روحی فرد متنوع خواهند بود. دوم پدیده و تجلی آن در سطح آگاهی است؛ اینکه آگاهی سبب میشود پدیده در شکل خاصی نمود پیدا کند. بهاینترتیب، یک گزارۀ واحد یا یک معنی ثابت و کهن همانند «اسارت روح» میتواند در ارتباط با سه عامل شناسا، پدیده و زبان در قالب تصاویر رمزی متنوع بروز یابد.