بررسی تأثیر خودشیفتگی مدیران بر کیفیت گزارشگری مالی
نویسندگان
1 داﻧﺸﺠﻮی ﻛﺎرﺷﻨﺎﺳﻲ ارﺷﺪ، ﮔﺮوه ﺣﺴـﺎﺑﺪاری داﻧﺸـﻜﺪه ﻋﻠـﻮم اداری، داﻧﺸـﮕﺎه ﺑـﻴﻦ ، اﻟﻤﻠﻠـﻲ اﻣـﺎم رﺿـﺎ(ع). ﻣﺸـﻬﺪ، ایران
2 اﺳﺘﺎدﻳﺎر، ﮔﺮوه حسابداری داﻧﺸـﻜﺪه ﻋﻠـﻮم اداری، داﻧﺸـﮕﺎه ﺑـﻴﻦ ، اﻟﻤﻠﻠـﻲ اﻣـﺎم رﺿـﺎ (ع) مشهد، ایران
3 دانشیار، گروه حسابداری، دانشکده علوم اداری و اقتصادی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.22059/acctgrev.2019.268759.1008035چکیده
هدف: این پژوهش به بررسی اثر خودشیفتگی مدیران بر کیفیت گزارشگری مالی میپردازد. به لحاظ نظری، مدیران خودشیفته با شاخصههای رفتاری نظیر خودخواهی، تمایل به استثمار دیگران، بیتوجهی به دیگران و پاداشطلبی افراطی، به گزارشگری مالی متقلبانه اقدام میکنند. روش: در پژوهش حاضر، برای اندازهگیری خودشیفتگی از دو معیار اندازه امضای مدیران و نسبت پاداش مدیران بر کل حقوق و دستمزد سالانه کارکنان استفاده شده و کیفیت گزارشگری مالی نیز بهکمک سه معیار مدیریت سود، کیفیت سود و محافظهکاری سنجیده شده است. برای آزمون فرضیهها از رگرسیون خطی چندمتغیره بهره گرفته میشود. قلمرو زمانی تحقیق سالهای 1388 تا 1395 است. یافتهها: بر اساس یافتههای تجربی، بین خودشیفتگی مدیران بر اساس اندازه امضا با معیارهای کیفیت گزارشگری مالی، رابطه معناداری وجود ندارد. با این حال، بین خودشیفتگی مدیران بر اساس نسبت پاداش مدیران بر حقوق و دستمزد کارکنان با دو مورد از معیارهای کیفیت گزارشگری مالی (شامل مدیریت سود و کیفیت سود) رابطه معناداری مشاهده شد؛ به این ترتیب که خودشیفتگی مدیران موجب افزایش مدیریت سود و کاهش کیفیت سود میشود. نتیجهگیری: در مجموع، نتایج پژوهش نشان میدهد در برخی شرایط، خودشیفتگی مدیران بر معیارهای کیفیت گزارشگری مالی اثر میگذارد.