نقش عدم اطمینان محیطی، محدودیت مالی و محافظهکاری حسابداری در محدود کردن پیامدهای عملکردی نشئتگرفته از اعتمادبهنفس بیش از اندازه مدیران
نویسندگان
1 استادیار، گروه حسابداری، دانشکده علوم اقتصادی و اداری، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
doi
10.22059/acctgrev.2018.260311.1007919چکیده
هدف: اعتمادبهنفس بیش از اندازه مدیران، اخبار بد نشئت گرفته از ضعف در عملکرد را به تعویق میاندازد و محافظهکاری میتواند عاملی برای تعدیل آن باشد. هدف این مقاله، بررسی نقش محافظهکاری حسابداری در محدود کردن پیامدهای عملکردی نشئت گرفته از اعتمادبهنفس بیش از اندازه مدیران است. روش: برای بررسی موضوع، بر مبنای الگوی رگرسیونی دادههای ترکیبی، دادههای 120 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در دوره زمانی 1385 تا 1395جمعآوری و برای آزمون فرضیههای پژوهش استفاده شد. یافتهها: بر اساس نتایج، اثر معنادار و تعاملی محافظهکاری و اعتمادبهنفس بیش از اندازه مدیران بر عملکرد شرکت به تأیید رسید. همچنین مشخص شد، عدم اطمینان محیطی بهطور معناداری بر تعامل مشترک اعتمادبهنفس بیش از اندازه مدیران و محافظهکاری حسابداری بر عملکرد آتی تأثیرگذار است و در نهایت، محدودیت تأمین مالی اثر معناداری بر تعامل مشترک اعتمادبهنفس بیش از اندازه مدیران و محافظهکاری حسابداری بر عملکرد آتی دارد. نتیجهگیری: نتایج پژوهش حاکی از آن است که واحدهای تجاری با مدیران دارای اعتمادبهنفس بیش از اندازه و اعمال محافظهکاری در حسابداری، عملکرد آتی مساعدی دارند. به بیان دیگر، محافظهکاری با کنترل رفتارهای خوشبینانه مدیران به بهبود عملکرد منجر شده و وجود محدودیت تأمین مالی و عدم اطمینان محیطی بهدلیل ایجاد نوسان در نتایج، خوشبینی مدیریت را کاهش میدهد.
