فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

عیب یابی به روش فراآوایی بر روی دو سر انتهائی لوله‌ها یا لبه قطعات کاری بسیار دشوار است که این مشکل در روش خودکار در بیشتر تجهیزات ساخته شده به وسیله شرکت‌های شناخته شده جهانی ناممکن اعلام می گردد. معمولا بازه ای ده تا بیست سانتیمتری از هر سر قطعه به وسیله سازنده ها بیرون از محدوده آزمون اعلام شده وکاربر دستگاه ناچار از یافتن راهکاری برای رهایی از این کاستی می باشد. مهمترین دلیل این وضعیت هندسه قرارگیری نگاهدارنده پروب‌ها بر روی بدنه قطعه در زمان انجام آزمون است. از آنجائی که مجموعه‌ای از پروب‌های کاوشگر به کمک یک محفظه بسیار بزرگتر از ابعاد پروب بر روی قطعه حرکت داده می‌شوند، این امکان وجود ندارد که در زمان صفر آزمون (لحظه آغاز آزمون از یک انتها)، همه پروب‌های کاوشکر بتوانند امواج خود را بر روی لبه قطعه بفرستند. این کار حتی در آزمون دستی نیز ناممکن است و نمی‌توان در جهت همسو با جهت جاروب قطعه پروب را بگونه‌ای بر لبه قطع نشانید که امواج فراآوایی گسیل شده از آن بتوانند درست از لبه بدرون قطعه نفوذ نمایند. یکی از راهکارهای ممکن برای حل این مشکل بکارگیری روش غوطه‌وری است که در آن پروب و قطعه هر دو در کوپلانت قرار داده می‌شوند. این راه حل بدلیل نیاز به واردکردن قطعه یا لوله در مخزن کوپلانت روشی نسبتا زمانبر برای آزمون خودکار قطعات بزرگ است. همچنین، آزمون خودکار بر پایه غوطه وری کامل پیچیده و پرهزینه می باشد.