شرط علّی معرفت و قضایای حقیقیه و خارجیه
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه تهران
2 دانشجوی دوره دکتری دانشگاه تهران
doi
10.22099/jrt.2013.1193چکیده
در پاسخ به مثالهای نقضی «ادموند گتیه» در باب کافی نبودن اجزای سهگانه در تعریف سه جزیی معرفت، «آلوین گلدمن»، معرفتشناس معاصر، جزو چهارمی را به اجزای سهگانهی تعریف میافزاید که به «شرط علّی معرفت» معروف است. بر مبنای این شرط، باور به یک گزاره باید معلول مستقیم یا نامستقیم محکی خارجی آن گزاره باشد. در این مقاله، از طریق مطالعهی تطبیقی میان تقسیم گزارهی مسوّره به حقیقیه و خارجیه از یک سو و شرط علّی معرفت از سوی دیگر و با تکیه بر تحلیل مختار از قضایای حقیقیه و خارجیه، نظریهی «شرط علّی معرفت» مورد نقد قرار میگیرد. این مقاله نشان میدهد که نظریهی شرط علّی با هیچیک از دو قسم قضایای حقیقیه و خارجیه سازگار نیست و بر همین اساس، این شرط با مبانی منطق قدیم و جدید در تحلیل گزارههای کلی نیز ناسازگار است. در پایان، مقاله میکوشد، ضمن معرفی منطق حاکم بر نظریهی شرط علّی معرفت، میزان کارآیی و اثربخشی آن را نیز مورد بررسی و نقد قرار دهد.
