بررسی اثر بخشی آموزش کوچینگ بر بهزیستی روانشناختی و فرسودگی شغلی پرستاران مراقبتدهنده کرونا
نویسندگان
1 دانشجو کارشناس ارشد روانشناسی صنعتی سازمانی دانشگاه ازاد واحدالکترونیک تهران
2 دانشیارگروه علوم تربیتی دانشگاه ازاداسلامی واحدرودهن تهران ایران
3 استادیاردانشگاه ازاداسلامی واحدالکترونیک تهران
doi
10.22034/naes.2022.350624.1253چکیده
پژوهش حاضر به دنبال بررسی تأثیر آموزش کوچینگ بر بهزیستی روانشناختی و فرسودگی شغلی پرستاران شاغل در بخش بیماران مبتلا به کرونا است. چارچوب نظری تحقیق ملهم از مدل سه عاملی مسلاچ و رویکرد ریف به بهزیستی روانشناختی بود. روش تحقیق در این پژوهش نیمه آزمایشی و ابزار جمع آوری دادهها نیز پرسشنامه فرسودگی شغلی مسلاچ و پرسشنامه بهزیستی روانشناختی ریف بود. اعتبار ابزار با روش صوری و پایایی آن با آلفای کرونباخ محرز گردید. حجم نمونه آماری پژوهش ، 30 نفر از پرستاران بودند که به صورت هدفمند از جامعه آماری (بیمارستان شهیدصدوقی یزد پذیرنده بیماران کرونایی) گزینش شدند و در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) به شیوه تصادفی جایگزین شدند. از آمار توصیفی برای محاسبة میانگین و انحراف معیار متغیرهای پژوهش و نشان دادن فراوانی و نمودارهای مربوط به آن استفاده شد و از آمار استنباطی، به منظور بررسی فرضیهها استفاده گردید. قبل از آزمودن فرضیهها، مفروضة همگنی واریانسها از طریق آزمون لوین در تمام متغیرهای دو گروه بررسی گردید. برای تجزیه و تحلیل دادهها از تحلیل کوواریانس استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش کوچینگ بر بهزیستی روانشناختی پرستاران اثربخش است (P<0.05) همچنین آموزش کوچینگ بر فرسودگی شغلی پرستاران اثربخش است (P<0.05).