نقش نظامهای بهرهبرداری زراعی (خانوادگی) در توسعه پایدار روستایی (مطالعۀ موردی: شهرستان قیر و کارزین ـ استان فارس)
نویسندگان
1 استادیار دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران
2 استادیار دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران
3 دانشیار گروه جغرافیا، دانشگاه تربیت مدرس
4 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه¬ریزی روستایی، دانشگاه تهران
doi
چکیده
روند توسعه تابعی از عوامل اکولوژیکی، اقتصادی و اجتماعی درونی و بیرونی هر جامعهای است. از آنجا که نمود عینی ساختارهای بخش کشاورزی در هر جامع? روستایی مبتنی بر نظامهای بهرهبرداری آن جامعه شکل میگیرد، لذا تغییرات آن در ساختارهای کشاورزی نیز تأثیرگذار خواهد بود. امروزه تهیه مواد غذایی و تولید محصولات کشاورزی بــرای تأمین نیازهای غذایی جمعیت هر دم رو به افزایش، و تأمین امنیت غذایی، از الـزامات توسعه پایــدار بهشمار میآید، و این رسالت اغلب به عهده جامعه روستایی است. از این رو شناخت دقیق نظامهای بهرهبرداری میتواند نقش تعیینکنندهای در توسعه پایدار روستایی داشته باشد. بنابراین تأکید بر تحقیق در نظامهای بهرهبرداری کشاورزی خانوادگی، بهویژه پس از اجرای اصلاحات ارضی که در ایران بروز یافتهاند، از ارکان اصلی مطالعه توسعه پایدار نواحی روستایی کشور بهشمار میآید. براین اساس مقاله حاضر، به تحلیل نقش نظام بهرهبرداری خانوادگی در توسعه پایدار روستاهای شهرستان قیروکارزین در استان فارس میپردازد. در این مطالعه ابتدا کلیه روستاهای شهرستان که کشاورزی (زراعت) در آنها رایج بوده، با استفاده از شاخصهای مرسوم توسعه، طبقهبندی گردیده و سپس روستاهای مورد مطالعه از طریق نمونهگیری انتخاب شدهاند. برای تعیین نقش نظام بهرهبرداری خانوادگی در توسعه پایدار روستایی نیز ابتدا با مقایسه شاخصهای مربوط به نظامهای بهرهبرداری کشاورزی، توسعه روستایی و توسعه پایدار، شاخصهای مشترک استخراج شدند و از بین آنها سه شاخص امنیت غذایی، مشارکت و استفاده از نهادههای بومی ملاک عمل قرار گرفت. سپس علاوه بر دادههای موجود در سرشماریهای عمومی، برخی از اقلام اطلاعاتی از طریق مطالعه میدانی و تکمیل پرسشنامه گردآوری شدند و در نهایت با استفاده از روشهای آماری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان میدهد که نظام بهرهبرداری خانوادگی ارتباط مستقیمی با توسعه پایدار روستایی دارد و میتواند در توسعه پایدار روستایی شهرستان قیر و کارزین نقش مؤثری داشته باشد.