سرمایه اجتماعی و حقالزحمه حسابرسی
نویسندگان
1 استادیار حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران
2 دانشجوی دکتری حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران
3 دانشجوی دکتری حسابداری، دانشکده مدیریت و حسابداری، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران
doi
10.22059/acctgrev.2018.237539.1007649چکیده
هدف: سرمایه اجتماعی گونه نوظهوری از سرمایه اقتصادی است که موجب اعتماد متقابل افراد و همکاریهای سودمند در فضای کسبوکار شده و بدین ترتیب، رفتارهای اقتصادی را به سوی رفاه جمعی سوق میدهد. در بازار سرمایه، حقالزحمه حسابرسی تحت تأثیر ریسک صاحبکار قرار میگیرد، از این رو میتواند شاخصی گویا برای اثربخشی اعتماد ایجاد شده از سرمایه اجتماعی در عرصه کسبوکار باشد. در این رابطه، در پژوهش حاضر به بررسی اثر سرمایه اجتماعی صاحبکار بر حقالزحمه حسابرسی پرداخته شده است. روش: سرمایه اجتماعی در این مطالعه شامل شاخصهای شناختی (دینداری، ارزشهای خانوادگی، جمعگرایی) و ساختاری (رابطه با سایر شرکتها و رابطه با دولت) است. نمونه پژوهش از 119 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی سالهای 1388 تا 1395 تشکیل شده و روش آزمون فرضیهها، مدل رگرسیون چند متغیره در مجموعه دادههای ترکیبی است. یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد که سرمایه اجتماعی نشئت گرفته از دینداری، جمعگرایی و رابطه با سایر شرکتها، بر حقالزحمه حسابرسی اثر منفی و معناداری میگذارد. با وجود این، برای سایر شاخصهای سرمایه اجتماعی، یعنی ارزشهای خانوادگی و رابطه با دولت، اثر معناداری مشاهده نشد. نتیجهگیری: سرمایه اجتماعی با آفرینش اعتماد، گرایش به همکاری و شکلدهی اقدامات جمعی برای دستیابی به همافزاییهای اقتصادی و اجتماعی، موجب نیل به رفتارهای اقتصادی بهسوی اهداف و منافع جمعی و اجتناب از رفتارهای فرصتطلبانه در کسبوکار شده و این مسئله بهطور معناداری به کاهش حقالزحمه حسابرسی میانجامد.