پیش بینی رابطه والد-فرزند بر اختلالات رفتاری بامیانجیگری همدلی در نوجوانان 12تا15
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 گروه مطالعات زنان و عضو هئیت علمی، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
3 گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تنکابن، مازندران، ایران
doi
10.22034/naes.2022.343358.1199چکیده
اختلالات رفتاری به عنوان یک پیش آگهی منفی برای سالهای بعدی زندگی نوجوان محسوب میشودوحاصل تعامل نوجوان با محیط اطرافش می باشد، والدین نقش مهمی در اجتماعی شدن فرزند دارند، یکی از موارد اجتماعی شدن نیز همدلی است.مواد و روشها: پژوهش حاضراز نوع توصیفی پیمایشی می باشد.جامعه آماری نوجوانان 12 تا 15 سال که در مدارس دخترانه و پسرانه در مقطع متوسطه دوره اول شهر تهران مشغول به تحصیل بودند،می باشند حجم نمونه 629 نفر که 320 دختر و 309 پسر به صورت نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. بااستفاده ازتکمیل پرسشنامههای رابطه والد و فرزند، اختلالات رفتاری و همدلی ودر مدت2 ماه داده هابه دست آمدو دادهها بررسی و جمعآوری شد. جهت بررسی روابط بین خرده مقیاسها و متغیرهای میانجی از ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری روابط تحلیل شد. تحلیلها با استفاده از نرمافزارهای spss.26 و Amos.24صورت گرفت. یافته های پژوهش: داده های بدست آمده مورد تجزیه وتحلیل قرارگرفت .براساس نتایج به دست آمده ضریب سطح معناداری002/0می باشدوضریب استاندارد شده 03/0-واستاندارد نشده 37/0- می باشد. میزان واریانس تبیین شده اختلالات رفتاری بر اساس رابطه والد-فرزند، همدلی برابر با 38/0=R2 است. متغیرهای پیشبین 38 درصد از تغییرات اختلالات رفتاری را تبیین میکنند.نتیجه گیری: اثر غیر مستقیم رابطه والد-فرزند به واسطه همدلی بر اختلالات رفتاری برابر 16/0- و اثر کل 24/0- است.اثر غیرمستقیم رابطه والد-فرزندبراختلالات رفتاری با نقش واسطه ای همدلی معنادار است (01/0≥P، 03/0- =IE). بدین معنی که بهبود در رابطه والد-فرزند با افزایش همدلی میتواند اختلالات رفتاری را کاهش دهد.