مظاهر عالم هورقلیا در فلسفه ی اشراق و مکتب شیخیه
نویسندگان
1 کارشناس ارشد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی تهران
2 استادیار واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی تهران
doi
10.22099/jrt.2013.1223چکیده
در تعریف لغوی واژهی هورقلیا اگرچه آرای متنوّعی در باب یونانی، سریانی و عبری بودن آن وجود دارد، میتوان دقیقترین تعریف را «خورکلپا» به معنای جسم خورشیدی دانست که ریشه در فرهنگ و زبان ایران باستان دارد. در جهانشناسی حکمت اشراق، عالم هورقلیا را میتوان با عالم صور معلقه، اشباح مجردّه، عالم مثال و عالم خیال منفصل یکی دانست. ضمن آنکه در مکتب شیخیه، با توجه به رویکرد کلامی آن مکتب، عالم ملکوت نیز معادل هورقلیا آمده است. اگرچه تفاوتهایی در جهانشناسی این دو مکتب، به ویژه در تعداد مراتب هستی، دیده میشود، مظاهر عالم هورقلیا نزد هر دو جریان مشترک است. برخی از این مظاهر بیشتر صبغهی معرفتشناختی دارند و برخی صبغهی هستیشناختی. از دستهی اول، میتوان به مظهر خیال، خواب و رؤیا و وحی و الهام اشاره کرد و از دستهی دوم، میتوان جنبهی هستیشناختی جنّ و شیاطین، آینه و اصوات و روایح مثالی را نام برد.