شفاجویی آیینی و اعتقادی در فرهنگ و ادبیات عامه

نویسندگان

1 دانشیار بخش زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان

2 دانشیار بخش زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان

3 دانشیار بخش زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان

doi
10.22077/jcrl.2025.8610.1179
چکیده

شفاجویی آیینی و اعتقادی ارزش های مرسوم درمیان معتقدان در طول تاریخ بوده است و هنوز نیز در سطحی محدودتر از گذشته رواج دارد. پژوهش حاضر، کاربردی است و با هدف بررسی شفاجویی آیینی و اعتقادی در فرهنگ عامه انجام شده است.داده‌های این پژوهش به شیوۀ کتابخانه‌ای فراهم شده است و نویسنده، شفاجویی اعتقادی را در فرهنگ عامه بر مبنای متون ادبی ، سفرنامه‌ها و مجموعه‌های کتب فرهنگ عامه به روش توصیفی-تحلیلی کاویده است.باورمندان و معتقدان مذهبی به هنگام درد و بیماری در کنار درمان‌های تجربی معمول با توسل به اوراد و اذکار، اشخاص و عناصر و بقاع متبرک و یا انجام برخی اعمال، پیشگیری یا کاهش درد و رنج حاصل از بیماری و یا شفا را جست‌وجو می‌کنند و بنابر اعتقاد صادق به خداوند و روش و رویکرد خود و نیز، تأثیر روان بر جسم، توفیق چشمگیر را برای خود رقم می‌زنند.با توجه به یافته‌ها چنین استنتاج می‌شود که نیروی اعتقادی می‌تواند در پیشگیری از بیماری، مقاومت در برابر عوارض آن و نیز افزایش تحمل روانی و درمان افراد مؤثر باشد؛ ازین رو، تقویت بینش اعتقادی و برنامه‌ریزی مبنی بر آموزش خانواده‌ها ضروری می‌نماید.