فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

این آزمایش برای مقایسه اثر محدودیت کمی خوراک و تغذیه وعده­ای بر عملکرد، ترکیبات لاشه و عارضه آسیت در جوجه خروس­­های گوشتی سویه راس 308 صورت گرفت. در این تحقیق پنج برنامه محدودیت غذایی شامل: 1) تغذیه به صورت آزاد ( گروه شاهد)، 2) تغذیه نیاز نگهداری از 14-7 روزگی، 3) تغذیه50% نیاز رشد از 14-7 روزگی، 4) تغذیه وعده­ای از 14-7 روزگی و 5) تغذیه وعده­ای از 21-7 روزگی استفاده شد. 300  قطعه جوجه خروس­ گوشتی یک روزه در قالب یک طرح کاملا تصادفی با پنج تیمار، پنج تکرار و 12 جوجه در هر تکرار تا سن 42 روزگی پرورش یافتند. در سن 21 روزگی جوجه­ها در معرض دمای 15 درجه سانتی­گراد برای القای آسیت قرار گرفتند. صفات اندازه­گیری شده شامل عملکرد، ترکیبات لاشه، فراسنجه­های قلب و خون بودند. نتایج نشان داد که گروه­های محدودیت داده شده به صورت کمی در مقایسه با گروه­ شاهد، افزایش وزن و مصرف خوراک کمتری داشتند (05/0>P). در پایان دوره آزمایش، گروه تغذیه شده به صورت وعده­ای به مدت یک هفته ضریب تبدیل غذایی کمتری نسبت به گروه­ تغذیه 50 درصد نیاز رشد داشتند (05/0>P). محدودیت غذایی اثر معنی­داری روی درصد ترکیبات لاشه (لاشه قابل طبخ، سینه، ران و چربی حفره شکمی) نداشت. جوجه­های گوشتی تغذیه شده به صورت آزاد و وعده­ای به مدت یک هفته غلظت هماتوکریت و هموگلوبین بالایی داشتند (05/0P<). گروه تغذیه وعده­ای یک هفته در مقایسه با گروه­های محدودیت کمی خوراک وزن قلب بیشتری داشت (05/0P<). اختلاف آماری معنی­داری در شاخص آسیت (نسبت وزن بطن راست به وزن دو بطن)، وزن بطن راست و درصد وزن قلب در بین تیمارها مشاهده نگردید. به طور کلی نتایج نشان داد که محدودیت با شدت کمتر (تیمارهای تغذیه وعده­ای) در مقایسه با محدودیت شدید (تیمارهای محدودیت کمی خوراک) در ایجاد رشد جبرانی کامل موثرتر است. با توجه به فاکتورهای خونی، محدودیت غذایی شدید می­تواند باعث کاهش حساسیت به آسیت در جوجه­های گوشتی شود