تحلیل نظام حقوقی حاکم بر مدت عملیات بارگیری و تخلیه کشتی: در پرتو برنامهریزی منطقهای
نویسندگان
1 گروه حقوق خصوصی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه حقوق خصوصی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران. ایران
3 گروه حقوق بین الملل عمومی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/jgeoq.2021.170801چکیده
حمل ونقل دریایی یکی از ارکان مهم اقتصاد کشورها میباشد که نقش مهمی در روابط بین مکانها و نواحی مختلف ایفا میکند، لذا ماهیت حقوق دریایی، جغرافی میباشد. در صنعت کشتیرانی زمان یکی از ارکان مهم تلقی میشود؛ از این رو، در قراردادهای اجاره سفری کشتی شروطی بطور مصرح یا ضمنی در خصوص مدت مجاز عملیات بارگیری و تخلیه کشتی (لیتایم) پیشبینی میگردد. مشکل اساسی در رابطه با لیتایم تعیین نقطهای میباشد که از آن زمان، روند سپری شدن زمان مجاز پهلوگیری کشتی شروع میشود. برای آغاز لیتایم شرایطی درخصوص ورود کشتی به مقصد، آمادگی کشتی، ارسال اطلاعیه آمادگی کشتی لازم است که ملازمه با برنامهریزی منطقهای دارد. عواملی ممکن است منجر به تعلیق دوره لیتایم شود که در اینصورت پایان دوره مذکور را به تعویق میاندازد و فاصله قطع تا شروع مجدد به عنوان لیتایم محسوب نخواهد شد. قرارداد اجاره سفری کشتی مانند سایر قراردادها تابع اصل آزادی اراده طرفین میباشد لذا طرفین قرارداد ممکن است با توافق یکدیگر و با درج عباراتی مانند (روزهای تعطیل و غیراداری) موجب تعلیق جریان لیتایم شوند و یا اینکه جریان لیتایم به علت قانونی مانند تقصیر مالک کشتی تعلیق یابد. سوال اصلی که در این خصوص به ذهن متبادر میشود آن است که شرایط حقوقی برای تعیین مدت زمان مجاز بارگیری و تخلیه کشتی چیست؟ که با رویکرد توصیفی-تحلیلی درصدد پاسخ قانعکنندهای برای آن خواهیم بود.
