تأثیر شادکامی بر خوشبینی تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی دانشآموزان پایه ششم ابتدایی شهر سقز
نویسندگان
1 کارشناس ارشد علوم تربیتی گرایش آموزشوپرورش ابتدایی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سقز
2 استادیار گروه علوم تربیتی، واحد سقز، دانشگاه آزاد اسلامی، سقز، ایران
doi
10.22034/naes.2021.275910.1103چکیده
هدف این تحقیق بررسی رابطه شادکامی با خوشبینی تحصیلی دانشآموزان پایه ششم ابتدایی شهر سقز بود. تحقیق حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش پژوهش همبستگی بود. جامعه پژوهش شامل دانشآموزان پایه ششم ابتدایی شهر سقز در سال تحصیلی 1400-1399 بودند که حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران، عدد 250 بهدست آمد. روش نمونهگیری این پژوهش از نوع نمونهگیری خوشهای چند مرحلهای بود. ابزار سنجش شامل پرسشنامه شادکامی آرگیل و لو (1990) با ضریب پایایی 0.922، پرسشنامه خوشبینی تحصیلی اسچننموران و همکاران (2013) با ضریب پایایی 0.854 و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی جنکینز و مورگان (1999) با ضریب پایایی 0.926 بود. تجزیهوتحلیل اطلاعات در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی از نرمافزار SPSS استفاده شد. در سطح آمار استنباطی از آزمون همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج آزمون کولموگراف_اسمیرنوف نشان داد که برای هر سه متغیر روابط خوشبینی تحصیلی، خودکارآمدی تصحیلی و شادکامی از 0.50 بزرگتر بود و توزیع دادهها نرمال بود. رابطه معنیداری بین متغیر شادکامی و خوشبینی تحصیلی رابطه معنیداری وجود داشت. میتوان نتیجه گرفت که با افزایش میزان شادکامی، میزان خوشبینی تحصیلی افزایش پیدا میکند. در واقع، شادکامی میتواند خوشبینی تحصیلی دانشآموزان کلاس ششم ابتدایی شهر سقز را پیشبینی کنند. بین دو متغیر شادکامی و خودکارآمدی تحصیلی رابطه معنیداری وجود داشت. میتوان نتیجه گرفت که با افزایش میزان شادکامی، میزان خودکارآمدی تحصیلی افزایش پیدا میکند. در واقع، شادکامی میتواند خودکارآمدی تحصیلی دانشآموزان کلاس ششم ابتدایی شهر سقز را پیشبینی کنند.