نقش میانجی منابع مسیرشغلی در ارتباط بین مؤلفههای شخصیت و اشتغالپذیری دانشجویان: مدلیابی ساختاری گذار دانشگاه به کار
نویسندگان
1 دانشیاردانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
2 دانشجوی دکتری مشاوره، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
3 گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.48308/jcoc.2025.240844.1502چکیده
هدف: هدف این پژوهش بررسی نقش میانجیگری منابع مسیرشغلی در رابطه بین مؤلفههای شخصیت (ارزیابیبنیادینخویشتن، انعطافپذیری شناختی، روانرنجوری، برونگرایی، تجربهگرایی، توافقپذیری، وظیفهشناسی) با اشتغالپذیری دانشجویان در مدل انطباق طی گذار دانشگاه به کار بود. روش: پژوهش، توصیفی-همبستگی بود و دادهها با مدلسازی معادلات ساختاری تحلیل شد. جامعه آماری، دانشجویان کارشناسی دانشگاه اصفهان (ترم 4 به بالا) بودند؛ که 628 نفر بهصورت نمونهگیری طبقهای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه منابع مسیرشغلی هیرشی و همکاران (۲۰۱۸)، پرسشنامه پنج عاملی بزرگ شخصیت مککری و کاستا (۲۰۰۴)، مقیاس ارزیابیبنیادینخویشتن جاج و دورهام (۲۰۰۳)، مقیاس انطباقپذیری مسیرشغلی ساویکاس و پورفیلی (۲۰۱۲)، مقیاس اشتغالپذیری پول و همکاران (۲۰۱۴)، سیاهه انعطافپذیری شناختی دنیس و همکاران (۲۰۱۰) و سیاهه ساخت مسیرشغلی دانشجویان (2018) بوده است. یافتهها: نتایج نشان داد منابع مسیرشغلی و ساخت مسیرشغلی دانشجویان رابطه متغیرهای ارزیابیبنیادینخویشتن، انعطافپذیری شناختی، روانرنجوری، برونگرایی، تجربهگرایی و توافقپذیری با اشتغالپذیری را بهصورت کامل و ارتباط بین وظیفه شناسی و اشتغالپذیری را بهصورت جزئی میانجیگری میکنند، همچنین ساخت مسیرشغلی دانشجویان، بهصورت جزئی رابطهی منابع مسیرشغلی با اشتغالپذیری را میانجیگری میکند، اما ارتباط انطباقپذیری مسیرشغلی با اشتغالپذیری، در حضور سایر میانجیها، معنادار نبود. نتیجهگیری: این پژوهش نشاندهندهی نقش محوری منابع مسیرشغلی در مدل انطباق و در ارتباط مؤلفههای شخصیتی با اشتغالپذیری در گذار دانشگاه به کار است و تقویت هدفمند آن، نهتنها انطباق شغلی دانشجویان را متحول میکند، بلکه در اشتغالپذیری آنها نقشی مؤثر خواهد داشت.
