واکاوی تجارب و نگرش مدیران سازمان‌ها و ارزیابان کانون‌های ارزیابی نسبت به ارزیابی شایستگی تکنولوژی محور

نویسندگان

1 گروه روانشناسی. دانشگاه شهید بهشتی تهران. ایران

2 پژوهشکده‌ی خانواده، دانشگاه شهیدبهشتی تهران، تهران، ایران

3 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده ی علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهیدبهشتی تهران، تهران، ایران

4 گروه روانشناسی دانشگاه شهید بهشتی

doi
10.48308/jcoc.2025.237008.1423
چکیده

چکیدههدف: این پژوهش کاربردی، با هدف واکاوی عمیق‌تر و دقیق‌تر تجارب و نگرش متخصصین حوزه‌ی ارزیابی شایستگی نسبت به ارزیابی شایستگی حضوری و مجازی طرح ریزی شد. روش: پژوهش به روش کیفی از نوع پدیدار شناسی توصیفی با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند با جامعه‎ی هدف مدیران سازمان‌ها و ارزیابان کانون‌های ارزیابی، اجرا شد. ابزار پژوهش، مصاحبه‌ی عمیق بود که با رسیدن به مجموع 14 مصاحبه، داده‎های پژوهش به حالت اشباع رسید و نهایتا داده‌های جمع‌آوری شده، به روش کلایزی تحلیل شدند.یافته‎ها: نتایج حاصل از مصاحبه‌ها در 5 خوشه اصلی شامل: محدودیت های ارزیابی حضوری، پیشرانه‌ی اصلی بهره‌گیری از تکنولوژی- ورود تدریجی تکنولوژی به فرایند ارزیابی، با آینده‌ای رو به رشد- تسهیلگری تکنولوژی با تنوع بخشی به روش‎ها- چالش‎های بازطراحی فرایندها متناسب با تکنولوژی- استفاده از تکنولوژی در دست ارزیاب انسانی، راه غلبه بر بسیاری از محدودیت‌ها و در 15 خوشه فرعی دسته‎بندی شدند.نتیجه‌گیری: بیشترین تاکید بر استفاده‌ی تلفیقی از هر دو نوع رویکرد، به‌صورت((تکنولوژی به‌عنوان ابزار در دست ارزیاب)) بود و برتری مطلقی برای روش‌های تکنولوژی محور نسبت به سایر روش‌ها، وجود ندارد. شرکت‌کنندگان، ترویج استفاده از تکنولوژی در ارزیابی را امری غیرقابل اجتناب دانسته و بر لزوم بازطراحی فرایندهای سازمانی متناسب با تکنولوژی، تاکید کردند.