فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف پژوهش حاضر، پیش­بینی و گرایش به اندیشه‌ی انتقادی اعضای هیأت علمی دانشگاه بر اساس صلاحیت راهبری آنان بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی اعضای هیأت علمی تمام وقت دانشگاه اصفهان به تعداد 500 نفر در سال تحصیلی 93-92 بود که از میان آن‌ها نمونه­ای مشتمل بر217 عضو هیأت علمی بر اساس جدول نمونه‌گیری مورگان و کرجسی و با استفاده از نمونه­گیری تصادفی طبقه­ای انتخاب شدند. روش تحقیق، توصیفی از نوع همبستگی بود. در این پژوهش دو ابزار مورد استفاده قرار گرفت: الف) مقیاس گرایش به اندیشه­ی انتقادی (ریکتس، 2003)، مشتمل بر 33 گویه و در بردارنده 3 مؤلفه­ی خلاقیت، بلوغ شناختی واشتغال ذهنی ب) مقیاس صلاحیت راهبری مشایخ(1383) که دارای 35 گویه و 3 مؤلفه کمک و راهنمایی، تبحر و درایت علمی و روابط انسانی روایی مقیاس‌ها با روش تحلیل عامل به شیوه تأییدی و پایایی مقیاس‌ها با ضریب آلفای کرونباخ محاسبه شد که ضریب برای مقیاس گرایش به اندیشه­ی انتقادی برابر با 95/0 و برای مقیاس راهبری برابر با 82/0 به دست آمد. نتایج حاصل از تحلیل داده­ها نشان داد که رابطه مثبت و معناداری بین مؤلفه­ی صلاحیت راهبری و گرایش به اندیشه­ی انتقادی در بین استادان وجود داشت. از طرفی یافته‌ها نشان دادند که67 درصد از واریانس گرایش به اندیشه‌ی انتقادی به ‌وسیله متغیرهای پیش­بین قابل توضیح است که در این بین مؤلفه «کمک و راهنمایی» سهم مثبت و معناداری داشت. همچنین اعضای هیأت علمی خود را در تمامی ابعاد راهبری و اندیشه‌ی انتقادی پایین‌تر از حد مطلوب ارزیابی نمودند.