بررسی تأثیر اطمینان بیشازحد مدیریت بر محافظهکاری؛ با در نظر گرفتن نظارت بیرونی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حسابداری، دانشکدۀ علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 کارشناسارشد حسابداری، دانشکدۀ علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه ولیعصر (عج)، رفسنجان، ایران
3 دانشیار گروه حسابداری، دانشکدۀ مدیریت و اقتصاد، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران
doi
10.22059/acctgrev.2015.54969چکیده
در راستای تجزیهوتحلیل نقش ویژگیهای رفتاری مدیران در گزارشگری مالی شرکتها، پژوهش حاضر به بررسی اثر اطمینان بیشازحد مدیریت بر هر دو نوع محافظهکاری مشروط و نامشروط، با توجه به نقش تعدیلگر نظارت بیرونی میپردازد. برای اندازهگیری اطمینان بیشازحد مدیریت، از دو مقیاس مازاد سرمایهگذاری و مازاد نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام استفاده میشود. محافظهکاری مشروط بر اساس مدل تعدیلشدۀ باسو و محافظهکاری نامشروط بر اساس دو مقیاس محافظهکاری مبتنی بر اقلام تعهدی و ضریب چولگی گیولی و هاین اندازهگیری میشود. نمونۀ پژوهش را 197 شرکت پذیرفتهشده در بورس اوراق بهادار تهران طی دورۀ زمانی 1383 تا 1391 پوشش میدهد. فرضیهها بهکمک الگوی رگرسیون چندگانه با استفاده از دادههای ترکیبی آزمون میشوند. نتایج پژوهش نشان میدهد هر یک از مقیاسهای بهکاررفته برای اطمینان بیشازحد مدیریت، بر هر دو نوع محافظهکاری مشروط و نامشروط اثر منفی معنادار میگذارد. همچنین بر اساس یافتههای پژوهش، برخی سازوکارهای نظارت بیرونی میتواند اثر منفی اطمینان بیشازحد مدیریت بر محافظهکاری نامشروط را کاهش دهد.