فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف این مقاله، فهمِ سیاست از طریق عقده پدرکشی است. پیش‌فرض سیاست در دوره مدرن، از هابز تا اشمیت، رویکردی الهیاتی مبنی بر ایده «خدا» بود و با ایجاد تشابه ساختاری میان مفاهیم حاکم و خدا، برای حاکمیت حق مرگ و زندگی قائل بودند. در مقابل، این پژوهش بر آن است که با حفظ مفهوم خدا، ولی با گنجاندن ایده ادیپ، می‌توان تحولی در تحلیل و فهم الهیات سیاسی ایجاد کرد. به‌خصوص زمانی‌که سیاست را بر حسب ایده پدرکشی تحلیل کنیم. عقده ادیپ فرویدی بر این فرض است که «حق» مرگ و زندگی را باید در «رانه‌های» اعضای اجتماع جست. چون پدیده مرگ «امری درونی» و مرتبط با سائقه‌هاست. در ثانی، خاستگاه آن به واپس‌زنی «روانی-فرهنگی» سائقه‌های افراد برمی‌گردد. در این مناسبات میل به کشتن به سه صورت پدیدار می‌شود: صورت اول «پدر-والد» است، یعنی پدر، رقیب میل جنسی پسر و مانعی بزرگ برای آرزوها و امیال اوست. واپس‌زنی امیال توسط پدر، اسبابی برای قتل‌اش را فراهم می‌آورد. صورت دوم پدر، یعنی «پدر-خدا» در محیط فرهنگی اجتماع می‌باشد که کودک به دلیل حس درماندگی به پدری قادر و مطلق پناهنده می‌شود، هنگامی‌که خود را با او همسان می‌انگارد، همزمان او را به‌عنوان مانع فرهنگی قلمداد می‌کند و در ذهنش به شکل نمادین دست به قتل می‌زند. صورت سوم، پدر در نزد پسر در مناسبات سیاسی به شکل «پدر-شاه» بازنمایی می‌شود. وضع قانون و نظم از سوی حاکم، برای واپس‌زنی امیال کودک در حیطه عمومی و اسبابی برای قتلش از سوی کودک است. درواکنش بدان، رانه کودک از نیروگذاری روی ابژه جنسی صرف‌نظر می‌کند و معطوف به بدن خویش می‌شود تا از این طریق نهاد اید به تعادل برسد و اضطراب‌های سیاسی خود را تسکین بخشد.