مقایسه اثربخشی مشاوره مبتنی بر بهزیستی مسیر شغلی با نظریه سازه‌گرایی مسیر شغلی بر بهزیستی و انطباق‌پذیری شغلی کارکنان

نویسندگان

1 دانشگاه اصفهان

2 دانشگاه اصفهان

3 دانشگاه اصفهان

doi
10.48308/jcoc.2022.100616
چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی مشاوره مبتنی بر بهزیستی مسیر شغلی با مشاوره سازه‌گرایی مسیر شغلی بر بهزیستی و انطباق‌پذیری شغلی کارکنان انجام شد. روش: روش مطالعه از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه پژوهش را کلیه کارکنان دانشگاه شهید بهشتی تهران تشکیل دادند. نمونه‌گیری به صورت داوطلبانه و از میان کارکنان داوطلب برای مشاوره مسیر شغلی انجام شد. بدین ترتیب 45 نفر انتخاب‌شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (گروه مشاوره مبتنی بر بهزیستی مسیر شغلی و گروه سازه‌گرا) و یک گروه گواه جایگزین شدند (هر گروه 15 نفر). داده‌ها با استفاده از پرسشنامه بهزیستی مسیر شغلی (محقق‌ساخته) و انطباق‌پذیری شغلی (ساویکاس و پورفلی، 2012) جمع‌آوری شد. یافته‌ها: جهت تحلیل داده‌های پژوهش از شاخص‌های آمار توصیفی و آمار استنباطی شامل آزمون تحلیل واریانس چند متغیره با اندازه‌گیری مکرر استفاده شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان داد که مشاوره مبتنی بر بهزیستی مسیر شغلی بر بهزیستی شغلی کارکنان موثر بوده است اما مشاوره سازه‌گرایی مسیر شغلی تأثیر معناداری بر بهزیستی شغلی کارکنان نداشت. همچنین هر دو مداخله مشاوره مبتنی بر بهزیستی مسیر شغلی و مشاوره سازه‌گرایی مسیر شغلی بر انطباق‌پذیری مسیر شغلی کارکنان تأثیرگذار بودند. می‌توان نتیجه گرفت که مشاوره مبتنی بر بهزیستی مسیر شغلی بر انطباق‌پذیری و بهزیستی مسیر شغلی و مشاوره سازه‌گرایی بر انطباق‌پذیری مسیر شغلی تأثیرگذار بوده و می‌توان از این دو رویکرد جهت ارتقاء سلامت و بهزیستی و نیز انطباق‌پذیری هر چه بهتر کارکنان استفاده کرد.