حقوق اشخاص دارای معلولیت در قانون حمایت از معلولان 1396 با رویکردی بر نامه امام علی (ع) به مالک اشتر
نویسندگان
1 استادیار گروه الهیات دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 دانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
doi
10.22084/nahj.2020.21219.2504چکیده
افراد دارای معلولیت به عنوان قشر عظیمی از جمعیت جهان برای بهبود شرایط زندگیشان، نیازمند اعمال تبعیضهای مثبت میباشند. ازاینرو جهت تضمین بهرهمندی این افراد از حقوق و آزادیهای اساسی، سال 1396 قانون حمایت از حقوق معلولان به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید. در این پژوهش با نگاهی به نامه امام علی (ع) به مالک اشتر نحوه حمایت حقوقی حاکم اسلامی را از این قشر آسیبپذیر جامعه با قانون حمایت از معلولان در ایران مورد بررسی قرار میدهیم. مقاله حاضـر به روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از دادههای کتابخانهای مفاهیم موجود در متن نامه امام علی (ع) که ناظر بر مفهوم افراد دارای معلولیت و توانخواه در گذشته بوده را مورد مطالعه قرار داده و سپس به عنوان الگویی برای جوامع و حکومتهای اسلامی مهمترین اصول اندیشههای حقوقی امام را در ارتباط با افراد دارای معلولیت در سه اصل: 1. الزام آوربودن رعایت حقوق افراد دارای معلولیت، 2. فراگیری حقوق نسبت ایشان و 3. حفظ کرامت انسانی مورد بررسی قرار داده است. نتایج حاکی از آن است که عناوین موجود در متن نامه را حتی اگر نتوانیم از لحاظ مفهومی توسعه داده و بر معلولان منطبق سازیم ولی از جهت مصداقی هیچ شکی وجود ندارد که عناوین این گروه نیازمند را در برگرفته و لذا احکام بیان شده توسط امام شامل این قشر آسیبپذیر جامعه میگردد. رعایت اصول فوق، نویدبخش یک جامعه اسلامی است؛ که در آن حقوق افراد مطابق با کرامت ذاتی آنها تامین گردیده و همه مردم در برابر قانون یکسان تلقی میشوند.