پیش‎بینی احساس خوشبختی زوجین بر اساس تمایز یافتگی خود و روابط موضوعی اولیه

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قم، قم، ایران

2 استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قم، قم، ایران(نویسنده مسئول)

3 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قم، قم، ایران

doi
10.22038/mjms.2022.20193
چکیده

مقدمهاحساس خوشبختی زوجین به عنوان یکی از مهم‌ترین عواملی است که مقدمه تربیت نسل آینده، بهزیستی روانی زوجین و استقلال خود افراد محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه و پیش­بینی احساس خوشبختی زوجین بر اساس تمایزیافتگی و روابط موضوعی اولیه انجام شد.روش کارﭘﮋوﻫﺶ از ﻧﻈﺮ ﻫﺪف، ﮐﺎرﺑﺮدی و از ﻧﻈﺮ روش ﺟﻤﻊآوری دادهﻫﺎ از ﻧﻮع ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﯽ بود. جامعه آماری پژوهش شامل زوج‎هایی بود که به مدت 10سال زندگی مشترک داشتند و در زیر یک سقف در شهر تهران زندگی می‎کردند. از بین جامعه مذکور تعداد 150 زوج (300 نفر) به روش نمونه‎گیری در دسترس و با توجه به معیارهای ورود و خروج به عنوان نمونه انتخاب شد و به پرسشنامه­های ﺗﻤﺎﻳﺰﻳﺎﻓﺘﮕﻲ (اﺳﻜﻮورون، 1998)، کیفیت روابط موضوعی (بل و بل، 1995) و احساس خوشبختی (لنتز، 2010) پاسخ دادند. یافته­های پژوهش با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون تحلیل شد.نتایجنتایج ضریب پیرسون نشان داد که ارتباط بین احساس خوشبختی زوجین با تمایز یافتگی خود و روابط موضوعی اولیه معنی­دار بود (p≤0/001). نتایج رگرسیون نیز نشان داد که تمایز یافتگی خود و روابط موضوعی اولیه به ترتیب به میزان 69 % و 74% و معنی دار به پیش­بینی احساس خوشبختی زوجین پرداختند.نتیجه­گیریبر اساس تمایز یافتگی خود و روابط موضوعی اولیه می­توان به صورت مستقیم احساس خوشبختی زوجین را پیش­بینی کرد؛ بنابراین با تقویت تمایزیافتگی و روابط موضوعی اولیه می­توان کیفیت زندگی زناشویی زوجین را بهبود بخشید.