بررسی و نقد نشانه شناختی قرائت وحدت وجودی از شعر حافظ
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان
2 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اصفهان
3 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اصفهان
doi
10.22059/jrm.2020.295353.630020چکیده
سرشت باز و چندصدایی شعر حافظ موجب شده است خوانندگان زیادی از دیرباز تا روزگار معاصر به قرائت شعر او بپردازند. قرائت عرفانی یکی از قرائتهای مطرح و دامنهدار از شعر حافظ است که به اقسام گوناگونی بخشپذیر است. از میان قرائتهای عرفانی میتوان به رسالهای از جلالالدین دوانی در قرن نهم اشاره کرد. او در رسالۀ خود، بیتی از حافظ را بر مبنای پارادایم وحدت وجود قرائت کرده است. این مقاله میکوشد برای نقد و ارزیابی قرائت دوانی، الگوی نشانهشناسی مبتنی بر بافتهای سهگانه را به کار گیرد و با رجوع به تاریخ تحول عرفان ایرانی - اسلامی نشان دهد چنین قرائتی از شعر حافظ مقرون به صواب نیست. برای تبیین تحولات تاریخ تصوف، از مفهوم سنت اول و دوم عرفانی استفاده شده و مفاهیم عمده و مشترک این دو سنت، یعنی تجلی، عشق و وحدت شهود / وحدت وجود با یکدیگر مقایسه شده است.