اثربخشی روان درمانی مثبت نگر بر معنای زندگی، انعطاف پذیری شناختی، رضایت از زندگی و افکار خودکشی افراد مبتلا به افسردگی
نویسندگان
1 استادیار، گروه روان شناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران.(نویسنده مسئول)
2 استادیار، گروه روان شناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران
3 دانشجوی دکتری تخصصی روان شناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام، ایلام، ایران.
4 دانشیارگروه روان پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایلام، ایلام، ایران
doi
10.22038/mjms.2022.22593چکیده
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی روان درمانی مثبت نگر بر معنای زندگی، انعطاف پذیری شناختی، رضایت از زندگی و افکار خودکشی در افراد مبتلا به افسردگی شهر ایلام انجام شد.روش کار: پژوهش حاضر از نوع شبه آزمایشی و طرح آن از نوع پیشآزمون– پسآزمون با مرحله پیگیری است. جامعه آماری شامل تمامی بیماران مبتلابه افسردگی شهر ایلام در سال 1397 که از طرف مراکز مشاوره جهت درمان افسردگی به مطب روانپزشکی دکتر حمیدرضا کریم ارجاع داده شده بودند. نمونه آماری شامل40 نفر از بیماران مراجعه کننده به مرکز بود که با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. سپس بهصورت تصادفی در 2 گروه، 20 نفرگروه روان درمانی مثبت نگر و 20 نفر هم گروه کنترل جایگزین شدند.برنامه درمانی طی8 جلسه برای گروه آزمایش اجرا شد. در پژوهش حاضر از مقیاس معنای زندگی توسط استگر، فریزر، اویشی و کالر (2006)، پرسشنامه انعطافپذیری شناختی دنیس و وندروال (2010)، سنجش افکار خودکشی بک (1991) و پرسشنامه رضایت از زندگی دینر و همکاران (1985) استفاده شد.نتایج: نتایج پژوهش نشان داد که روان درمانی مثبت نگر بر معنای زندگی، انعطاف پذیری شناختی، رضایت از زندگی و افکار خودکشی تاثیر دارد. همچنین این نتایج در متغیرهای انعطاف پذیری شناختی و رضایت از زندگی در مرحله پیگیری نیز معنادار و تاثیر آن در طی زمان پایدار بوده است.نتیجه گیری: براساس نتایج پژوهش حاضر می توان گفت که روان درمانی مثبت نگر بر معنای زندگی، انعطاف پذیری شناختی، رضایت از زندگی و افکار خودکشی تاثیر دارد.
