معنا، اسطوره و روایت در سیاستگذاری هویتی
نویسندگان
1 استاد، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jpq.2023.341425.1007951چکیده
هویت از عناصر بنیادین نظم سیاسی، منطقهای و بینالمللی جدید. قالبهای هویتی ارتباط درهمتنیدهای با تاریخ، فرهنگ و قالبهای کنش پیشین یک جامعه دارد. توضیح آنکه نشانههای فرهنگی بهگونه تدریجی بازتولید میشود و شکل جدیدی از رفتار سیاسی را منعکس میسازد. بخشی از جدالهای سیاسی در روابط ایران، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، اسرائیل، یمن و اوکراین ماهیت هویتی دارد. به این ترتیب هویت را میتوان کالاهای گمشده عصر موجود دانست که تأثیر زیادی در سیاستگذاری امنیتی کشورها دارد. مسئله اصلی پژوهش آن است که معنا، اسطوره و روایت در روندهای سیاستگذاری هویتی بهویژه در سطوح اجتماعی، ملی و منطقهای نادیده انگاشته شده است. دو پرسش پژوهشی عبارتاند از: 1. سیاستگذاری هویتی در دهه سوم سده بیستویکم دارای چه ویژگیهایی است؛ و 2. چگونه میتواند زمینه ثبات و تعادل را بهوجود آورد؟ در فرضیه پژوهش استدلال میشود که سیاستگذاری هویتی مبتنی بر شناخت قالبهای تعارض فرهنگی، تاریخی، ایدئولوژیک و آرمانی بازیگران است و از راه سازوکارهای مبتنی بر کنش بینالاذهانی حاصل میشود. ا بهرهگیری از رهیافت سازهانگاری و قالبهای پارادایمیک جدید آلن تورن از روش تحلیل دادهها و تحلیل محتوای مفهومی برای تبیین نشانههای معنایی، اسطورهای و روایتی در سیاستگذاری هویتی سده بیستویکم استفاده میشود. دستاوردهای پژوهش مربوط به قالبهای سیاستگذاری هویتی، رسانهای و جامعه شبکهای است که میتواند برای برخی کشورها زمینه تولید قدرت، و برای برخی دیگر نشانههای تهدید امنیتی را فراهم سازد. نوآوری پژوهش مربوط به تأثیر نشانههای روایتی و اسطورهای در سیاستگذاری هویتی است.
