ارزیابی و سنجش وضعیت شاخص سلامت در استان کردستان و رابطۀ آن با نرخ شهرنشینی
نویسندگان
1 استاد جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
doi
10.22034/jgeoq.2021.136657چکیده
توزیع عادلانه امکانات و تسهیلات بهداشتی درمانی یکی از اصلیترین پیشنیازهای افزایش سطح برخورداری جامعه از خدمات و مراقبتهای سلامت میباشد. هدف پژوهش حاضر شناخت وضع موجود و تعیین سطح برخورداری شهرستانهای استان کردستان به لحاظ برخورداری از شاخص سلامت و مشخص شدن استانهای توسعه یافته و محروم میباشد. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی میباشد اطلاعات مورد نیاز که از سرشماری نفوس و مسکن و سالنامه ی آماری استان کردستان جمعآوری شده با مدلهای ویکور، SAW، تاپسیس، امتیاز استاندارد شده و HDI مورد سنجش قرار گرفتهاند، با توجه به اینکه نتایج مدلها در بعضی از موارد با هم همخوانی نداشت در نتیجه برای رسیدن به اجماع در مورد سطح توسعه و رتبهی شهرستانها از مدل کاندرست استفاده شد. نتایج نشان میدهد شهرستان سنندج در رتبه اول و توسعه یافته، شهرستانهای بیجار و قروه در رتبه دوم و توسعهیافته، شهرستان بانه در رتبه سوم و نسبتاً توسعهیافته ، شهرستان سروآباد در رتبه چهارم و نسبتاً توسعهیافته، شهرستانهای کامیاران و دیواندره در رتبه پنجم و در حال توسعه، شهرستانهای سقز و مریوان در رتبه ششم و در حال توسعه در نهایت شهرستان دهگلان در رتبه هفتم و توسعه نیافته میباشد. همچنین بین نرخ شهرنشینی و وضعیت توسعه شاخص سلامت شهرستانها همبستگی و رابطه معنادار وجود ندارد.