ارزیابی و سنجش وضعیت شاخص سلامت در استان کردستان و رابطۀ آن با نرخ شهرنشینی

نویسندگان

1 استاد جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران

2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران

doi
10.22034/jgeoq.2021.136657
چکیده

توزیع عادلانه امکانات و تسهیلات بهداشتی درمانی یکی از اصلی­ترین پیش­نیازهای افزایش سطح برخورداری جامعه از خدمات و مراقبت­های سلامت می­باشد. هدف پژوهش حاضر شناخت وضع موجود و تعیین سطح برخورداری شهرستان­های استان کردستان به لحاظ برخورداری از شاخص سلامت و مشخص شدن استا­ن­های توسعه ­یافته و محروم می­باشد. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی می‌باشد اطلاعات مورد نیاز که از سرشماری نفوس و مسکن و سالنامه­ ی آماری استان کردستان جمع­آوری شده با مدل­های ویکور، SAW، تاپسیس، امتیاز استاندارد شده و HDI  مورد سنجش قرار گرفته­اند­، با توجه به اینکه نتایج مدل­ها در بعضی از موارد با هم همخوانی نداشت در نتیجه برای رسیدن به اجماع در مورد سطح توسعه و رتبه­ی شهرستان­ها از مدل کاندرست استفاده شد. نتایج نشان می‌دهد شهرستان سنندج در رتبه اول و توسعه یافته، شهرستان­های بیجار و قروه در رتبه دوم و توسعه­یافته، شهرستان بانه در رتبه سوم و نسبتاً توسعه­یافته ، شهرستان سرو­آباد در رتبه چهارم و نسبتاً توسعه­یافته، شهرستان­های کامیاران و دیواندره در رتبه پنجم و در حال توسعه، شهرستان­های سقز و مریوان در رتبه ششم و در حال توسعه در نهایت شهرستان دهگلان در رتبه هفتم و توسعه ­نیافته می­باشد. همچنین بین نرخ شهرنشینی و وضعیت توسعه شاخص سلامت شهرستان­ها همبستگی و رابطه معنادار وجود ندارد.