نقش تساهل و مدارا در حل و فصل منازعههای سیاسی و ارتقاء ظرفیت نظام جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 دانشآموخته دکترای علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشیار علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jpq.2023.289005.1007494چکیده
منازعههای سیاسی در جمهوری اسلامی ایران (ج.ا.ا) را باید نوع پیچیده و ویرانگر منازعههای اجتماعی بهشمار آورد که از موانع راهبردی توسعه سیاسی و عامل اصلی بیثباتی، کاهش آستانه تحمل نظام سیاسی، و تهدیدکننده منافع ملی است که در نهایت تعادل کارکردی نظام را درهمریخته و آن را آماده اوجگیری بحرانها مینماید. پرسشهای پژوهش عبارتاند از: 1. چه سازوکارهای موثری برای حلوفصل منازعه سیاسی وجود دارد؟ 2. چگونه میتوان از راهبرد اثربخش تساهل و مدارا برای حلوفصل منازعههای سیاسی و در پی آن توسعه و ارتقاء ظرفیت نظام سیاسی نظام ج.ا.ا استفاده کرد؟ با رویکردی کیفی از روش پژوهش فرآیند چرخهای تحلیل سارانتاکوس تلاش خواهد شد تا افزون بر پاسخگویی به این دو پرسش، فرضیهای آزمون شود که در آن استدلال شده که نهادینهشدن تساهل و مدارا در جامعه کنونی ایران میتواند در حلوفصل منازعههای سیاسی و مدیریت آن مؤثر واقع شود، و از این راه به ارتقای ظرفیت سیاسی و کارآمدی نظام ج.ا.ا برای رویارویی با چالشهای اجتماعی کمک کند. یافتههای پژوهش به شکل الگوی پیشنهادی ارائه شده است که مؤید نقش ایجابی و مؤثر راهبرد تساهل و مدارا بهعنوان یکی از مؤلفههای حکمرانی خوب، در حلوفصل منازعههای سیاسی و توانمندسازی نظام ج.ا.ا است.
