ارزیابی استقلال مرجع اصلی نظارت بر انتخابات در جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 دانشیار، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین
2 دانشآموخته کارشناسی ارشد علوم سیاسی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین
doi
10.22059/jpq.2022.324408.1007802چکیده
مرجع نظارت بر انتخابات سیاسی باید دارای ویژگیهایی برای تضمین حداکثری سلامت انتخابات، حقوق انتخابکنندگان و نامزدها باشد. از مجموعه این ویژگیها، دو اصل «استقلال از قوه مجریه» و «بیطرفی مرجع نظارت»، شاخصهایی است که مرجع نظارت (شورای نگهبان) در کنار سایر شاخصها باید از آنها برخوردار باشد. هدف از این پژوهش کمک به مباحث حقوق اساسی و موضوع نظارت بر انتخابات در جمهوری اسلامی ایران است تا یکی از ابهامها یا تردیدهای اساسی در نظام انتخاباتی کشور ارزیابی شود. یکی از مسائل مطرحشده این است که با توجه به صراحت اصول قانون اساسی بهویژه اصل 60 برای مشخص کردن مقامات اصلی قوه مجریه در کشور و سازوکار تعیین اعضای شورای نگهبان، استقلال این مرجع در نظارت بر انتخابات، از اجزای اصلی قوه مجریه کامل و کافی نیست. پرسشهای پژوهش عبارتاند از: 1. چگونه و تا چه حد شورای نگهبان بهعنوان مرجع اصلی نظارت بر انتخابات در کشور، از قوه مجریه استقلال دارد؟ 2. راهکارهای مؤثر برای رفع کاستیهای نظارت بر نظام انتخاباتی ایران چیست؟ با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی اسناد دولتی و ارزیابی دیدگاههای متفاوت صاحبنظران و متون حقوقی به آزمون فرضیهای پرداخته میشود که بیان میکند سلامت انتخابات، رعایت حقوق انتخابکنندگان و نامزدها بهصورت حداکثری، به ویژگیهای مرجع نظارت بر انتخابات (بهویژه میزان استقلال آن از قوه مجریه و بیطرفی مرجع نظارت) بستگی دارد. دستاوردهای اصلی پژوهش حاضر، تبیین یکی از ریشههای بحران در نظام انتخاباتی کشور، کمک مؤثر به اصلاح نظام انتخابات در ایران و گسترش توسعه سیاسی در کشور خواهد بود.