درآمدی بر اندیشه سیاسی خواجه نصیرالدین طوسی، با محوریت آثار کلامی او
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران
2 استادیار، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jpq.2022.272537.1007360چکیده
خواجه نصیرالدین طوسی را میتوان جزو هر دو گروه فلاسفه و متکلمان بهشمار آورد؛ در عین حال که گاه صبغه کلامی او چیره میشود. فهمی همهجانبه و جامع از اندیشه سیاسی و اجتماعی خواجه در صورتی ممکن است که افزونبر توجه به آثار و آرای فلسفی او، و مهمترین اثر او در حوزه سیاسی- اجتماعی، یعنی اخلاق ناصری، آثار و آرای کلامی او هم مورد مداقه قرار گیرد. هدف اصلی این پژوهش، تمرکز بر آثار کلامی خواجه است تا جوهر و ماهیت اندیشه سیاسی او آشکار شود. روش پژوهش استوار بر تحلیل و تفسیر کیفی متون است؛ و به خوانش آثار خواجه در پرتو مفاهیم محوری در منظومه فکری-کلامی شیعه، چون تکلیف، لطف، نبوت و امامت پرداخته میشود. در کلام اسلامی، غایت و هدف انسان و راه سعادت او در مفهوم تکلیف نهفته است؛ و این اندیشه، در تمام ابعاد آن تکلیفمحور است. انسان در درجه نخست موجودی مکلف در برابر خالق، الله یا واجبالوجود است. فضیلت و سعادت حقیقی یک مسلمان در آن است که تا جایی که میتواند حق عبودیت را ادا کند؛ در این صورت است که به هدف خلقت خود دست یافته است. پرسش پژوهش این است که شاخصههای اساسی اندیشه کلامی-سیاسی خواجه نصیرالدین طوسی چیست؟ پیوند بنیادین میان دیانت و سیاست، محوریت تکلیف (با تمام ملزومات آن)، در نگاه به انسان و جامعه انسانی و طرح سیاست متعالی بهعنوان غایت سیاست، از یافتههای این پژوهش در خصوص شاخصههای محوری کلام سیاسی خواجه است.