ارزیابی معماری تاثیرگذار بر ارتقای تعاملات انسانی مبتنی بر جغرافیای زیستی (نمونه موردی: مجتمع های مسکونی منتخب شهر تهران)

نویسندگان

1 دانشیار معماری، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران

2 استادیار معماری، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران

3 دانشجوی دکتری معماری، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران

doi
10.22034/jgeoq.2021.144467
چکیده

فضای باز میان ساختمان ها که جوهره ی اصلی مجموعه های مسکونی است، می توان فضایی سرزنده باشد که مردم داوطلبانه و با رغبت در آن حضوری همیشگی می یابند. این حضور مزیت هایی به دنبال دارد که باعث شکوفایی و رشد زندگی جمعی می شود. برای ایجاد تعاملات انسانی مبتنی بر جغرافیای زیستی بحث تعامل فضا و محیط با مردم و تاثیر آن در شکل گیری تعاملات انسانی مبتنی بر جغرافیای زیستی مورد بررسی قرار گرفت. تعامل فضا با مردمی که همان عوامل محیطی می باشد در قالب سه عامل، کالبدی، معنایی و عملکردی تقسیم بندی شد. نمونه موردی، پرسش شوندگان به صورت تصادفی از 10 مجتمع مسکونی منتخب تهران انتخاب گردیدند که از حدود 1000 پرسشنامه توزیع شده حدود 315 عودت داده شد و در نهایت اطلاعات مربوط به بخش فیزیکی و کالبدی به صورت پرسشنامه و مصاحبه از کاربران انجام شد. سپس با کمک آزمون تی در نرم‌افزار spss رابطه بین میزان تعاملات انسانی مبتنی بر جغرافیای زیستی و شرایط فضای باز مسکونی تبیین شد. با توجه سطح معنی داری آزمون ملاحظه شد میان عوامل موثر بر تعاملات اجتماعی از نظر افراد اختلاف معنی داری وجود دارد (P<0.05). از میان عوامل، عوامل کالبدی بیشترین تاثیر و عوامل عملکردی کمترین تاثیر را در مقایسه با سایر عوامل داشتند. با توجه به نتایج عنوان شده، پررنگ بودن عوامل کالبدی بر نقش معمار به عنوان طراح فضا تاکید می کند و طراحان با توجه به این ویژگی ها در طراحی فضا منجر به ارتقای تعاملات و حس رضایتمندی ساکنان گردند.