شوتی؛ نان در ازای جان (مورد مطالعه: شهر خرمآباد)
doi
10.22084/csr.2024.28953.2268چکیده
در کشورهای در حال توسعه، اقتصاد از دو بخش رسمی و غیر رسمی تشکیل میشود. بخشی از گروههای فرودست اجتماعی به دلیل عدم امکان حضور و فعالیت در بخش رسمی، اشتغال در بخش غیر رسمی را برای فعالیت و بقاء انتخاب میکنند. شوتیها بهمثابه طردشدگانی هستند که در گفتمانهای مسلط هیچ مشروعیتی ندارند و تنها آنگونه مرئی میشوند که نظم مسلط آنها را در منطق خود تعریف میکند. شوتیها بنا به ضرورت نظم برقرارشده از قطار نابرابریساز توسعه به بیرون پرتاب شدهاند و فعالیت آنها در مسیر توسعه نابرابر و نامتوازن تنها چاره بقای آنها است. پژوهش حاضر با استفاده از روش قوم نگاری انتقادی، به علتهای پیدایش و گسترش پدیده شوتیها در بین ساکنین محلات حاشیهای شهر خرمآباد با توجه به زیستجهان انتقادی کنشگران پرداخته است. مشارکتکنندگان با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند 25 نفر از افراد درگیر در پدیده شوتی بهعنوان نمونه انتخاب شدهاند، از این تعداد 15 نفر به علت قاچاق کالا در زندان مرکزی خرمآباد حضور داشتند و 10 نفر دیگر در بیرون از زندان با آنها مصاحبه نیمهساختاریافته صورت گرفته است. یافتهها با استفاده از کدگذاری باز و محوری، در دو سطح توصیفی و تحلیلی بیان شدهاند. یافتهها نشان میدهد: فقر اقتصادی شدید، بیکاری، تبعیض ساختاری، ذهنیت مثبت مردم نسبت به این پدیده، سهولت تردد در جادهها، وسوسه رسیدن به درآمد بالا، طرد اجتماعی و توجیه و مشروعیتبخشی به کار خود در پیدایش و گسترش پدیده شوتیها در بین ساکنین مناطق حاشیه شهر خرمآباد مؤثر بوده است. در مجموع، پدیدۀ شوتی بازتابی از نابرابریهای ساختاری و توسعهنیافتگی مزمن در مناطق غرب کشور است که بدون توجه به اصلاحات بنیادین اقتصادی و اجتماعی، تداوم و بازتولید آن اجتنابناپذیر خواهد بود.