عبدالسلام کامویی؛ شیخالمشایخ سهروردیه در عراق عجم، یزد و کرمان
نویسندگان
1 استادیارگروه ادیان و فلسفه دانشگاه کاشان
doi
10.22059/jrm.2019.281215.629925چکیده
عبدالسلام کامویی از عارفان برجسته طریقۀ سهروردی در دوران ایلخانی است. نسبت کامویی به کامو روستایی از توابع کاشان میرسد. از آثار و احوال وی جز اشاراتی چند در خلال نوشتههای شاگردان و تابعانش، اطلاعی در دست نیست. تنها نوشتۀ باقیمانده از کامویی نامهاش به تقیالدین داداست. دادا، عبدالمؤمن اصفهانی و نظامالدین محمود کرمانی ازجملۀ تربیتیافتگانش بودهاند. عماد فقیه نیز به کامویی ارادت داشت و با فرزند و جانشینش امامالدین محمد بیعت کرد. یک قرن بعد پیرجمال اردستانی نیز در آثار خود بهصورتی مریدانه به احوال کامویی پرداخته است. عبدالمؤمن اصفهانی کمی قبل از ترجمۀ عوارف به سال 665 ه.ق به حلقۀ یاران کامویی پیوست. در همین اوان، نظامالدین محمود از کرمان به خدمت کامویی آمد و پس از طی مراحل سلوک به سال 666 ه.ق، اجازۀ تأسیس خانقاه در کرمان یافت. در مثنویهای عماد فقیه، بهویژه مثنوی صفانامه و آثار پیرجمال میتوان به اطلاعاتی از مقاطع زندگی وی دست یافت؛ اما پذیرش مواردی مانند ملاقات کامویی با سهروردی که هر دو بدان اشاره کردهاند، بهلحاظِ تاریخی مشکل است. همچنین سلسلهای معنوی از کامویی نشئت گرفته است و در مناطقی چون نائین و اردستان به نام پیرجمالیه گسترش یافت. بررسیهای مقاله نشان میدهد حوزۀ تعلیمی کامویی از کاشان و اصفهان و اردستان تا نائین و یزد و کرمان گسترده بوده و بعد از وی نیز فرزندانش آن را ادامه دادند.
