پدیدارشناسی کار بیثبات کارگران در ایران
doi
10.22084/csr.2024.29179.2279چکیده
هدف از این پژوهش، فهم تجربۀ زیستۀ بیثباتی اقتصادی در کارگرانِ ایرانی است. این بررسی درپی فهم چرایی انتخاب مسیر سازگاری و امیدواری در مواجهه با زندگی کاری پرمخاطره و ناامن توسط کارگران است و در اینراستا بر مفهوم امید بیرحمانۀ «لورن برلنت» تکیه میکند. این مطالعه به روش کیفی، تکنیک مصاحبۀ عمیق و مشاهدۀ مشارکتی، برای ردیابی بیثباتی بهمثابه وضعیتی عاطفی در کارگران انجام شده است. در فرآیند جمعآوری اطلاعات، تعریف متفاوتی از امید در بافت جغرافیایی و اقتصادی ایرانی رخ مینماید. یافتهها نشان میدهند که چگونه باوجود خشم ماندگار مردان کارگر از موانع ساختاری بیثباتی اقتصادی و تجربۀ احساساتی مانند: گیرکردن، فرسودگی و به بنبست رسیدن، ابزارهایی مانند: مصرفگرایی، باورهای مذهبی، فیلم، اعتقاد به شایستهسالاری و آموزههای خودیاری و اهمیت مسئولیت فردی، امیدواری و حواسپرتی را جایگزین کنشهای مقاومتی در برابر بیثباتی میکنند. نتایج یافتههای پژوهش حاکی از برجسته بودن نوعی امیدواری خوشبینانه و بیرحمانه است که بستر آن توسط نظام اقتصادی بیثبات فراهم میشود و کارگران را برای تثبیت جایگاه شغلی خود برمیانگیزاند تا سخت کار کرده و پای پس نکشند.