بازاندیشی و بی‌اعتمادی: تجربۀ شهروندان اصفهانی از زیست در شرایط کرونایی

نویسندگان

1 دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات

2 دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

3 دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد

doi
10.22084/csr.2024.27992.2215
چکیده

ویروس کرونا، نه‌تنها موجودیت زیستی آدمی را تحت‌تأثیر قرار داده است، بلکه هستی اجتماعی ما را نیز زیر فشارهای سهمگین هراس پزشکی‎شده و جدایی‌گزینی‌های اجتماعی تهدید کرده است. این بیماری همه‌گیر منجر به تلفات گستردۀ زندگی و یک بحران اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بی‌سابقه، با تأثیرات اجتماعی گسترده‌ای شده است. هدف از تحقیق حاضر، واکاوی تجربۀ زیستۀ شهروندان اصفهانی از پیامدهای ویروس کرونا بر زندگی آن‌ها و تأثیر این اپیدمی بر بازاندیشی تجربه شده در این دوران است. تحقیق حاضر، از روش کیفی پدیدارشناسی بهره برده است.  بدین‌منظور 30 نفر از شهروندان اصفهانی در گروه‌های سنی، شغلی و پایگاهی متفاوت به روش نمونه‌گیری با حداکثر تنوع انتخاب شده و مورد مصاحبه عمیق نیمه-ساختاریافته قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از روش هفت مرحله‌ای کلایزی تحلیل شد. تفسیر مشارکت‎کنندگان از هم‌زیستی با شرایط حاصل از همه‎گیری کووید 19 گویای آن است که برهم‌کنشی اجتماعی شهرنشینان با شرایط کرونایی در درون بافت فرهنگی و اقتصادی کلان‌شهر اصفهان، کنشگران را به تغییرات، بازاندیشی‌ها و بازتنظیمی‎هایی در ظرفیت‌های فکری و تأملی خود و نظم اجتماعی حاکم‌بر زندگی روزمره‎شان سوق داده است. پنج مقولۀ «تغییر سبک زندگی»، «بازاندیشی معنایی»، «تقویت باهم‌بودگی اجتماعی»، «رشد فرهنگ دیجیتالی» و «بی‎اعتمادی نهادی»، مهم‌ترین تجارب شهروندان اصفهانی از زیست در شرایط کرونایی بوده است.