بازاندیشی و بیاعتمادی: تجربۀ شهروندان اصفهانی از زیست در شرایط کرونایی
نویسندگان
1 دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات
2 دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
3 دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد
doi
10.22084/csr.2024.27992.2215چکیده
ویروس کرونا، نهتنها موجودیت زیستی آدمی را تحتتأثیر قرار داده است، بلکه هستی اجتماعی ما را نیز زیر فشارهای سهمگین هراس پزشکیشده و جداییگزینیهای اجتماعی تهدید کرده است. این بیماری همهگیر منجر به تلفات گستردۀ زندگی و یک بحران اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بیسابقه، با تأثیرات اجتماعی گستردهای شده است. هدف از تحقیق حاضر، واکاوی تجربۀ زیستۀ شهروندان اصفهانی از پیامدهای ویروس کرونا بر زندگی آنها و تأثیر این اپیدمی بر بازاندیشی تجربه شده در این دوران است. تحقیق حاضر، از روش کیفی پدیدارشناسی بهره برده است. بدینمنظور 30 نفر از شهروندان اصفهانی در گروههای سنی، شغلی و پایگاهی متفاوت به روش نمونهگیری با حداکثر تنوع انتخاب شده و مورد مصاحبه عمیق نیمه-ساختاریافته قرار گرفتند. دادهها با استفاده از روش هفت مرحلهای کلایزی تحلیل شد. تفسیر مشارکتکنندگان از همزیستی با شرایط حاصل از همهگیری کووید 19 گویای آن است که برهمکنشی اجتماعی شهرنشینان با شرایط کرونایی در درون بافت فرهنگی و اقتصادی کلانشهر اصفهان، کنشگران را به تغییرات، بازاندیشیها و بازتنظیمیهایی در ظرفیتهای فکری و تأملی خود و نظم اجتماعی حاکمبر زندگی روزمرهشان سوق داده است. پنج مقولۀ «تغییر سبک زندگی»، «بازاندیشی معنایی»، «تقویت باهمبودگی اجتماعی»، «رشد فرهنگ دیجیتالی» و «بیاعتمادی نهادی»، مهمترین تجارب شهروندان اصفهانی از زیست در شرایط کرونایی بوده است.