سنجش رضایتمندی ساکنین سکونتگاههای غیررسمی از شاخصهای توسعۀ اجتماعی، نمونۀ مطالعه: شهر همدان
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی سبزوار
2 دانشگاه علوم پزشکی ارومیه
doi
10.22084/csr.2024.23677.1929چکیده
چکیده با گذشت چندین دهه از برنامهریزی برای بهبود کیفیت زندگی شهروندان، همچنان سهم قابلتوجهی از ساکنین شهرها در تأمین نیازمندیهای خود ناتوان هستند. در اینمیان سکونتگاههای غیررسمی را میتوان نمونۀ بارزی از محیطهای با سطح پایین توسعۀ اجتماعی قلمداد کرد که ساکنان آنها با مشکلات و محدودیتهای عدیدهای مواجه هستند؛ از همینرو در این پژوهش، شاخصهای توسعۀ اجتماعی از طریق پرسشنامه از ساکنین پنج سکونتگاه غیررسمی در شهر همدان مورد پرسش قرار گرفته است. متغیرهای مورد بررسی به کمک مدل تحلیل عاملی در پنج عامل: «تعاملات اجتماعی»، «توان اقتصادی»، «خدمات محلی»، «توزیع خدمات» و «حق شهروندی» دستهبندی شدهاند؛ همچنین ارزیابی امتیازات عاملی در محلات مورد بررسی نشان میدهد ترتیب محلات برمبنای سطح رضایتمندی ساکنین از توسعۀ اجتماعی شامل: «منوچهری»، «مزدقینه»، «خضر»، «حصار» و «دیزج» بوده است. در ادامه به کمک مدل تحلیل رگرسیون چندمتغیرۀ خطی وزن عوامل پنجگانه در تحقق رضایت از توسعۀ اجتماعی محاسبه شده است که عامل توان اقتصادی با وزن 429/0 بیشترین تأثیر را نشان میدهد. نتایج پژوهش نشان میدهد اولویت نخست افزایش رضایت ساکنین از توسعۀ اجتماعی در تمامی محلات مربوط به عامل «توزیع خدمات» است. کلیدواژگان: اسکان غیررسمی، توسعۀ اجتماعی، کیفیت زندگی، رضایتمندی ساکنین، همدان.