جامعهشناسی سیاسیِ سالخوردگی جمعیت
نویسندگان
1
2
3
doi
10.22084/csr.2024.29121.2276چکیده
پیر شدن جمعیت محصول گذار جمعیتی است که در آن، باروری و مرگ و میر از سطوح بالا بهمیزان پایینی کاهش پیدا میکند. نسبت افراد سالمند در جمعیت افزایشیافته و تعداد افراد جوان کاهش مییابد. ابعاد و پیامدهای این مسأله، باوجود این واقعیت که در علوم اجتماعی، مانند: اقتصاد سالمندی جمعیت، روانشناسی پیری، جامعهشناسی سالمندی و غیره مورد تحلیل و ارزیابی قرار گرفته است، اما این موضوع از سوی جامعهشناسان و اندیشمندان سیاسى چندان موردتوجه واقع نشده است. بر ایناساس، پژوهش حاضر بر آن است تا آثار و پیامدهای این مسأله را از منظر جامعهشناسی سیاسی در قالب نظریۀ عدم تعهد تئوریزه نماید. در اینراستا، اینکه پیر شدن جمعیت چه تأثیراتی را بهعنوان مثال، بر رفتار سیاسی شهروندان یا گرایشات انتخاباتی آنها و یا بر مطالبات سیاسی آنها از حکومت برجای میگذارد؛ و یا اینکه پیر شدن رهبران و سیاستمداران و تصمیمسازان چه آثار و تبعاتی را در رفتار و عملکرد حکومتها، در بعد سیاستگذاریها ایجاد خواهد نمود مورد تحلیل و واکاوی قرار خواهد گرفت. روندهای جمعیتی درمورد مسأله پیری، این واقعیت را تأیید میکند که هم شرایط فعلی و هم روندهای آیندۀ سالخوردگی جمعیت، به عرصۀ سیاست و قدرت مربوط میشود. در پژوهش حاضر با هدف تبیین و تحلیل موضوع و بهمنظور دستیابی به اطلاعات موردنیاز، از دادههای کتابخانهای، اسنادی استفاده شده است و روش بهکار رفته در این پژوهش نیز تحلیلی-توصیفی میباشد.