اثر سرمایۀ اجتماعی بر توسعۀ اقتصادی و سیاسی

نویسندگان

1 دانشگاه علوم پزشکی ایران

2 دانشگاه علوم پزشکی مشهد

doi
10.22084/csr.2023.24651.1990
چکیده

پرسش اصلی پژوهش حاضر درمورد میزان مطلوب سرمایۀ اجتماعی در جامعه است. در این راستا با تعبیر مطلبوبیت به توسعه، در ابتدا با اتکا به روش تحلیل ثانوی و با استفاده از داده‌هایی از بانک‌های مختلف اطلاعاتی (بانک جهانی، گزارش توسعۀ انسانی)، به بررسی رابطۀ سرمایۀ اجتماعی و دو متغیر توسعۀ اقتصادی و سیاسی پرداخته شد. مطابق ادبیات نظری، در بُعد اقتصادی سرمایۀ اجتماعی نقش بسیار مهمی در دسترسی بهتر به اطلاعات، کاهش رفتارهای فرصت‌طلبانه، کاهش هزینه‌های معاملات، تأمین امنیت مالکیت و... ایفا می‌کند؛ در بُعد سیاسی نیز سرمایۀ اجتماعی از طریق آموزش تساهل، مسئولیت‌پذیری، تقویت روحیۀ کنش جمعی افراد را قادر می‌سازد تا مشکل هم‌سویی و تعارضات را راحت‌تر بین خودشان حل و فصل کنند. از این‌طریق آن‌ها غالباً قدرت کافی برای ایستادگی در مقابل نخبگان سیاسی را خواهند داشت. آزمون تجربی نیز (آزمون‌های آماری هم‌بستگی پیرسون و هم‌بستگی جزئی پیرسون) این ارتباط را به‌وضوح تأیید کرد. گام دوم بررسی این نکته بود که چه سطحی از سرمایۀ اجتماعی جهت تأثیرگذاری بر توسعۀ اقتصادی و سیاسی ضروری است. جهت پاسخ‌گویی به این پرسش، در ابتدا نقاط برش سرمایۀ اجتماعی به‌وسیلۀ آزمون آماری  1ROC مشخص شد و سپس میزان هر یک از شاخص‌های توسعه در هر یک از این نقاط برش با یک‌دیگر مقایسه شد. مطابق آزمون آماری آنالیز واریانس، سرمایۀ اجتماعی صرفاً در بالاترین سطوح برروی شاخص‌های توسعه تأثیرگذاری مثبت معنی‌دار دارد.