اساتید دانشگاه و سنخشناسی زمان: مطالعۀ پدیدارشناسانۀ تجربۀ زمان در بین اعضای هیأت علمی دانشگاه گیلان
نویسندگان
1
2 دانشگاه علوم پزشکی کرمان
3 دانشگاه علوم پزشکی تهران
4
doi
10.22084/csr.2024.28215.2224چکیده
دانشگاه بهعنوان کانون اصلی اندیشه در جامعه، دلمشغولی بیشتری نسبت به زمان و زمانمندی در مواجهه با ظهور اقتصاد سرمایهداری و زمان مکانیکی (ساعتی) در عصر مدرن و انقلاب تکتولوژیکی متأخر داشته است. هدف این پژوهش، مطالعه تجربۀ زمان در میان اعضای هیأت علمی دانشگاه گیلان است. ازلحاظ روششناسی روش این پژوهش، کیفی و رویکرد آن پدیدارشناسی است. روش تحلیل در این پژوهش روش فانمانن است. جامعۀ آماری این پژوهش کلیۀ اعضای هیأت علمی شاغل در دانشگاه گیلان هستند. برای انتخاب نمونهها از روشهای نمونهگیری هدفمند و گلولۀ برفی بهطور همزمان استفاده شده است. تکنیک جمعآوری اطلاعات مصاحبۀ نیمهساختاریافته است که پس از مصاحبۀ عمیق با 25نفر عضو هیأت علمی دانشگاه گیلان و اشباع نظری انجامشد. یافتههای پژوهش نشان میدهد که اعضای هیأت علمی دارای هفت نوع زمان در زیست دانشگاهی هستند. این هفت نوع عبارتنداز: زمان کیفی، زمان شتاب، زمان ساختاری، زمان فشرده، زمان آموزشی، زمان پژوهشی و زمان مطالعه. این زمانها بهصورت همزمان و بهشکل متناقض در دانشگاه وجود دارند؛ اما تقابل میان پذیرش یا انکار زمان غالب در سیستم دانشگاه را بازنمایی میکنند. این تقابل بیانگر یک ناهمزمانی است که مقاومت بیشتر فرد را همزمان به همگرایی با شتاب بیشتری سوق میدهد.