توسعه صلح محور و ارکان آن
نویسندگان
1 استاد، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jpq.2021.83367چکیده
توسعه از گذر تغییرات ساختاری و صنعتیشدن مسائل مربوط به فقر، بیکاری و نابرابری را در سطوح ملی و جهانی حل میکند. با این حال، تحقق این امر مستلزم وجود فرهنگ مبتنی بر صلح، مسالمت، تحمل، مدارا، مشارکت، عقلانیت، و نیز سازوکارهای نهادینهی دموکراتیک است. در این مقاله تلاش خواهد شد تا به پرسشهای زیر پاسخ داده شود: ماهیت توسعه صلحمحور چیست؟ از چه عناصری تشکیل شده است؟ چگونه این الگوی توسعه میتواند به مردمسالاری کمک کند؟ فرضیه پژوهش بر این مبنا است که صلح، مردمسالاری، و توسعه سه رکن اصلی پارادایم توسعه صلحمحور هستند که دولت، صاحبان سرمایه و جامعه مدنی در تعامل سازنده با یکدیگر میتوانند به تحقق این پارادایم و مردمسالاری کمک کنند. نگارنده میکوشد با نقد رهیافت رایج نئولیبرال بر مبنای اقتصاد بازار، بر اهمیت این مقولهها، و پیوند و ارتباط متقابل آنها در چارچوب رهیافتی بدیل، انتقادی و کلگرایانه از منظر اقتصاد سیاسی تاکید شود. یافته اصلی پژوهش نشان میدهد که الگوی توسعه صلحمحور میتواند راه را برای مردمسالاری هموار کند؛ و باید مثلث جدیدی با سه رکن، «دولت، سرمایه یا بخش خصوصی، و جامعه مدنی» برای تثبیت و تحکیم فرایند توسعه دموکراتیک بهوجود آید.
