وضعیت سرمایۀ اجتماعی در استان کردستان؛ آسیبها، راهبردها و برنامههای تقویت سرمایۀ اجتماعی
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی زاهدان
doi
10.22084/csr.2021.23953.1948چکیده
سرمایۀ اجتماعی یک سازۀ نظری و سیاستی بهشمار میرود و به میانجی سنجش سرمایۀ اجتماعی بهمثابه نبضسنجی اجتماعی میتوان جهت و آهنگ تغییرات جامعه در ساحتهای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی و نیز پیامدهای سیاستگذاری عمومی و اجتماعی را شناسایی و تحلیل نمود. پژوهش حاضر با هدف واکاوی وضعیت سرمایۀ اجتماعی در بین نمونهای از شهروندان استان کُردستان به انجام رسیده است. این پژوهش به روش پیمایش و با استفاده از ابزار پرسشنامه درمورد 1007 نفر از شهروندان استان کُردستان در بازۀ سنی20 تا 54 سال انجام گرفت. شیوۀ نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای بوده است. برمبنای یافتهها، میانگین شاخص ترکیبی سرمایۀ اجتماعی در سطح متوسط ارزیابی میشود. کمّ و کیف سرمایۀ اجتماعی، بهویژه در بُعد سرمایۀ اجتماعیِ کلان پایین است و این مسأله نشان از زوال اعتماد عمومی به اهمیت و موفقیت عملکرد نهادها در حوزههای چهارگانۀ اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی است. نوع غالب سرمایۀ اجتماعی در استان کردستان، سرمایۀ اجتماعیِ خُرد است و سرمایۀ اجتماعی میانی در سطح متوسط قرار دارد. براساس نتایج تحلیل واریانس، میانگین سرمایۀ اجتماعی بر حسب جنسیت، ردۀ سنی، وضع تأهل، سواد، وضع فعالیت پاسخگویان تفاوت میپذیرد. در بخش پایانی پژوهش، با نظر به مختصات سرمایۀ اجتماعی، آسیبها و مخاطرات، راهبردها، برنامهها و مجریانِ ارتقای سرمایۀ اجتماعی در کُردستان ارائه شده است.