سیاست‌گذاری و ارتقای کُنش‌گری انسان‌دوستانه در بحران‌ها؛ مطالعۀ گروه‌های دانشجویی فعال در همه‌گیری کوئید 19

نویسندگان
doi
10.22084/csr.2021.23108.1884
چکیده

تسهیل کردن اقدامات انسان‌دوستانه در بحران‌ها، یکی از اقدامات مهم سیاست‌گذاران اجتماعی است. بدین‌معنا که سیاست‌ها نه‌تنها نبایستی مانع اقدامات انسان‌دوستانه نشود، بلکه بایستی تسهیل‌کننده باشد. هدف مطالعۀ حاضر، کشف و واکاوی نگاه گروه‌های دانشجویی فعال در اقدامات انسان‌دوستانه در بحران کوئید-19 نسبت به راهکارهای تسهیل مشارکت شهروندان و گروه‌های دانشجویی در بحران‌هاست. به این‌منظور، مطالعه‌ای براساس تحلیل چارچوب طراحی شد که در آن 27 نفر از مسئولین گروه‌های دانشجویی و فعالان صف حاضر در موج اول و دوم کرونا در شهر یزد مشارکت داشتند. داده‌ها به شیوۀ مصاحبۀ نیمه‌ساختاریافته جمع‌آوری و به روش تحلیل چارچوب تجزیه‌وتحلیل شد. به‌طورکلی، مشارکت‌کنندگان بر لزوم نقش تسهیل‌کنندگیِ سیاست‌گذاران اجتماعی برای مشارکت هرچه بیشتر شهروندان و گروه‌های دانشجویی در بحران‌ها تأکید داشتند. چهار مضمون برساخت‌شده تحت‌عنوان بی‌طرفی، نهادسازی انتخابی-علمی، گفت‌وگو و مدارا، جامعه‌پذیری نوع‌دوستی و مسئولیت به‌عنوان راهکارهای پیشنهادی مطرح شد. الگوی چارچوب ما نشان می‌دهد که نوعی واگرایی بین سپهر فرهنگی و سپهر سیاسی در اقدامات انسان‌دوستانۀ بحران وجود دارد. پیشنهاد می‌گردد سیاست‌گذاری‌ها نگاه جدی‌تر به ظرفیت گروه‌های دانشجویی در بحران‌ها داشته باشند، ضمن این‌که رویکرد اصلی آن‌ها بر بی‌طرفی سیاسی در مواجهه با اقدامات انسان‌دوستانه باشد. همچنین تمرکز بر جامعه‌پذیری و ارتقای فرهنگ عمومی در جهت مسئولیت‌پذیری بیشتر و فرهنگ گفت‌وگو و مدارا، به‌خصوص در بحران‌ها پیشنهاد می‌گردد. گروه‌های دانشجویی نیز نیازمند نهادسازی خاص بحران می‌باشند که از خصیصۀ تشکیلاتی و علمی برخوردار باشد.